tag:blogger.com,1999:blog-49183131756098124362012-02-11T10:11:42.499+01:00Filmy Torne'atornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.comBlogger15001100tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-36151899414558124652012-02-11T10:11:00.000+01:002012-02-11T10:11:42.608+01:00La fée (2011)
Czyżby Hawr miał się stać światową stolicą nietypowego humoru, baśniowości i absurdu? Po dobrym "Człowieku z Hawru" Dominique Abel i Fiona Gordon prezentują rzecz jeszcze lepszą – "Czarodziejkę".
To film ekstremalny. Zdecydowanie nie dla każdego. Jeśli widzieliście "Rumbę", to wiecie już czego się spodziewać. Twórcy nie rozczarowali i znów obdarowali widzów wielką ilością purnonsensowych tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-39293726653057425552012-02-11T09:53:00.001+01:002012-02-11T09:53:21.285+01:00La prima cosa bella (2010)
Cóż za ambitny pomysł: opowiedzieć o życiu w dwie godziny. I to życiu nie jednej osoby, a dwóch: matki i syna (z odrobiną historii córki i ojca). Oczywiście nie udało się w nim uchwycić wszystkich niuansów ludzkiej egzystencji. Za to całkiem dobrze ukazał wielkie wzory rządzące naszym losem.
Anna, piękna matka, to wolny duch. Nie grzeszy inteligencją, za to ma w bród urody i czystego tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-1729950022247592982012-02-09T23:26:00.001+01:002012-02-09T23:26:52.077+01:00The Vow (2012)
No cóż, "Pamiętnik" to to z całą pewnością nie jest. Jak na mój gust za mało jest w tym filmie prawdziwej miłości, a za dużo Walentynek. Ale skoro właśnie na Walentynki film ten wchodzi, to raczej trudno uznawać to za wadę.
Rzecz oglądałem bez większego przejęcia, ale też i bez irytacji. Tatum i McAdams wyglądają razem uroczo, choć więcej chemii czułem oglądając Downeya Jr. i Lawa w "tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-83475373138014389512012-02-07T22:22:00.004+01:002012-02-07T22:23:18.133+01:00Submarine (2010)
Jestem wielkim fanem filmów, których bohaterowie są dziwni, nietypowi albo przynajmniej tak są przedstawieni. Lubię, kiedy reżyser bawi się formą, standardowe sceny prezentuje z nietypowych punktów widzenia, łączy różne techniki filmowania. Dlatego też "Moja łódź podwodna" niemalże z automatu powinna mi się spodobać. Tak jednak się nie stało.
Wyszedłem z kina przemożnie znudzony. I do końca tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-41693827932204088962012-02-07T22:04:00.000+01:002012-02-07T22:04:02.328+01:00The Iron Lady (2011)
"Żelazna Dama" w całości stoi na kreacji Meryl Streep. Gdyby nie ona, reżyserka nie miałaby filmu. Streep jest perfekcyjna jako Thatcher. Przemiana jest kompletna, ale dla mnie zbyt "sztuczna". Dlatego, choć doceniam starania Streep, ja bym jej Oscara nie dał.
Reszta filmu to rzecz, w której najlepiej odnajdą się Brytyjczycy. "Żelazna Dama" przez samą swą konstrukcję podzieli ich bowiem, taktornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-34373421080607789162012-02-07T21:48:00.002+01:002012-02-07T21:48:44.450+01:00Contraband (2012)
Mam szczerą nadzieję, że islandzki oryginał był dobrym filmem, bo nie chciałby stracić wiary w umiejętności reżyserskie autora "Bagna". Niestety "Kontrabanda" to rzecz, z której dumny mógłby być jedynie uczniak filmówki, jeśli byłaby to praca zaliczeniowa. W przypadku tak doświadczonego twórcy jak Kormákur jest to wielki krok w tym.
"Kontrabanda" została perfekcyjnie wykrojona z szablonu tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-2422274904387022662012-02-05T22:42:00.001+01:002012-02-05T22:42:36.681+01:00A Better Life (2011)
Po "Księżycu w nowiu" Chris Weitz postanowił odreagować tworząc opowieść osadzoną wśród meksykańskich emigrantów. I udało mu się. Powrócił do swojej typowej formy, czyli nie zaprezentował nic, poza dobrą przeciętnością.
To, co w filmie najciekawsze, to zetknięcie postaw ojca i syna wobec sytuacji życia na nielegalnej emigracji. Chłopak, jak chyba zresztą większość widzów, ma problem z tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-29447869517275176892012-02-05T18:52:00.004+01:002012-02-05T18:52:46.652+01:00Griff the Invisible (2010)
Nie wiem, w co trudniej jest mi uwierzyć: w to, że "Griff" jest pełnometrażowym debiutem Leona Forda, czy w to, że film ma tak niska ocenę. Choć nie, oczywiście, że w to pierwsze. W końcu "Griff the Invisible" opowiada o ludziach niedopasowanych do normy społecznej, więc i sam film powinien odstawać od gustów milionów.
Mnie natomiast Ford oczarował. Miałem wrażenie, że nadajemy na tej samej tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-89873234853196321782012-02-05T09:36:00.000+01:002012-02-05T09:36:49.784+01:00The One (2011)
Muszę przyklasnąć twórcom za to, że zrobili krok poza typowe ramy historii miłosnej. Rzecz nie jest może tak przewrotna jak "Sypialnie i przedsionki", ale nie jest też aż tak miałka i wtórna, jak się obawiałem po pierwszych 10 minutach.
Spodobała mi się ta cała formuła straconych szans. Dwójka bohaterów połączona jest niewidzialną więzią. Przypominają gwiezdny układ podwójny, gdzie obie tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-58228719518579072882012-02-04T18:59:00.001+01:002012-02-04T18:59:44.166+01:00Happy Ever Afters (2009)
No cóż, spodziewałem się czego lepszego. Miała być szalona
komedia, a tymczasem zabawnych scen było tu jak na lekarstwo. Nie wiem, może
zaśmiałem się ze dwa razy i to też słabo. Momentami było absurdalnie, ale nie
był to ten bezsens, który tak lubię. Słowem: zawód. Na szczęście to komedia irlandzka a nie brytyjska.
Rzecz przed totalną katastrofą obronili Sally Hawkins i Tom
Riley. Są tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-62643825903644582772012-02-04T16:26:00.001+01:002012-02-04T16:27:11.174+01:00Touching Home (2008)
"Baza domowa" to dobra ilustracja tego, jak może wyglądać film w zamyśle podnoszący na duchu, kiedy zostanie zrealizowany przez osoby depresyjne.
Pierwsza lekcja, jakie udzielają reżyserzy (i odtwórcy ról głównych) to to, że nasze działania nic nie znaczą. Rzeczy dzieją się w swoim własnym tempie i nic, co zrobimy ich nie przyspieszy ani zmieni. Ale, jest jeden haczyk. Jakakolwiek pozytywna tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-66523815456569874962012-02-03T22:42:00.001+01:002012-02-03T22:42:41.344+01:00Gone (2011)
Ugh, co za marnotrawstwo. Jedyne, co usprawiedliwia powstanie tego filmu to fakt, że ktoś, kto wyłożył na to pieniądze, dał szansę zagrania aktorom drugiego sortu (i Molly Parker, która powinna natychmiast zwolnić swojego agenta).
"Prywatne śledztwo" to mierna przypowieść o kobiecie po przejściach, która teraz musi dokonać strasznej rzeczy, by uratować swoją córkę (a w rzeczywistości tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-18314231457735952732012-02-03T22:29:00.000+01:002012-02-03T22:29:05.247+01:00Romeos (2011)
Bardzo udany debiut reżyserski Sabine Bernardi. "Romeos" bada granice seksualnej tożsamości i zastanawia się gdzie jest linia między pragnieniem bycia z kimś, a pragnieniem bycia kimś. Jednocześnie pozostaje dość typową historią o młodzieńczych rozterkach z całym bagażem narcystyczno-histerycznych reakcji.
Reżyserce udało się pozostać autentyczną opowiadając historię Lukasa, który imię to tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-58317635995157114842012-02-03T21:52:00.002+01:002012-02-03T21:52:36.970+01:00Chronicle (2012)
Z komiksowymi filmami jest jak z adaptacjami Dicka: najlepsze nie mają nic wspólnego z literackim pierwowzorem. Dlatego tak kiedyś spodobał mi się "Donnie Darko" i dlatego teraz przekonałem się do "Kroniki".
Ten film bowiem to studium narodzin komiksowego czarnego charakteru. I to cholernie udane. Twórcy zostawili wszystkie kanoniczne elementy komiksowego uniwersum (skaza charakteru, trauma,tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-79324820251591682122012-02-02T17:48:00.000+01:002012-02-02T17:48:50.447+01:00(2011) وهلّأ لوين؟
Uwielbiam "Karmel". Uważam, że Nadine
Labaki stworzyła przewspaniały film o kobietach. Dlatego też z wielkimi
nadziejami wybrałem się na pokaz "Dokąd teraz?". Niestety tym razem
reżyserka zawiodła mnie.
Problemem "Dokąd teraz?" jest jego nierówność.
Sceny przejmujące, wzruszające i zabawne sąsiadują z sekwencjami efekciarskimi
lub w ogóle niepotrzebnymi. Nie kupiłem też estetyki tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-36056794839977026502012-02-02T17:36:00.000+01:002012-02-02T17:36:16.265+01:00Rosa Morena (2010)
Co jest w tej Ameryce Południowej, że stała się celem eskapistycznych wypraw Duńczyków? Najpierw było "SuperClasico", a teraz "Rosa Morena" (choć patrząc na daty produkcji, powinienem napisać tytuły w odwrotnej kolejności). Co ciekawe, w obu filmach gra Anders W. Berthelsen. Różnica polega na tym, że w "SuperClasico" był nudziarzem, który pędzi do Argentyny za swoją żoną, a tu jest gejem, który tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-18158336166007742852012-02-02T17:21:00.001+01:002012-02-02T17:21:24.449+01:00My Week with Marilyn (2011)
Jest w tym filmie pewna scena, która jest kluczem dla całości. W niej to Arthur Miller zwierza się, dlaczego nie może być z Marilyn Monroe. Stwierdza między innymi, iż tłamsi go, że nie może przy niej tworzyć. Podsłuchujący to główny bohater reaguje niedowierzaniem. Jak ta krucha kobieta, którą widział na planie i poza nim, może być opisywana przy użyciu pojęć pasujących raczej do bezwzględnego tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-5560000418971806162012-01-30T21:50:00.002+01:002012-01-30T21:50:28.257+01:00Underworld: Awakening (2012)
Czy twórcy filmów 3D czują jakąś perwersyjną przyjemność w opowiadaniu historii, które dzieją się w nocy, w mrocznych korytarzach? To może najlepszym filmem 3D byłby czarny ekran i dużo huków z głośników?
Niestety czwarty "Underworld" podążą drogą swoich poprzedników. Dużo łubudu, mało sensu i jeszcze mniej fabuły. Gdyby nie osoby związane z tą produkcją, które lubię, pewnie nigdy bym się natornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-88885784109270946072012-01-30T21:39:00.001+01:002012-01-30T21:39:44.532+01:00The Ides of March (2011)
"Idy marcowe" to kino solidne, dobrze napisane i wyreżyserowane i nieźle zagrane. Niestety mam wrażenie, jakby Clooney próbował wyważyć dawno otwarte drzwi, ba drzwi, których już nie ma łącznie z framugą i całą ścianą.
Film ten to historia utraty niewinności przez speca od politycznych kampanii, Stephena Myersa. W jednej z pierwszych scen inny bohater mocno mu kadzi mówiąc, że jest wyjątkiemtornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-54180618647595598102012-01-30T21:25:00.003+01:002012-01-30T21:26:13.970+01:00Cibrâil (2011)
Jestem w stanie wiele technicznych niedociągnięć wybaczyć. Złą pracę kamery, braki w montażu czy udźwiękowieniu. Ale twórcy muszą wyjść mi naprzeciw; muszą wykazać, że za ich filmem kryje się prawdziwa pasja, poczucie magii kina, bądź pragnienie opowiedzenia ważnej historii. Tor Iben tego nie zrobił.
Dlatego też "Cibrâil" spada na samo dno filmów, jakie widziałem. Zresztą termin "film" tu tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-8815907021083279892012-01-29T22:13:00.000+01:002012-01-29T22:13:10.733+01:00The Lincoln Lawyer (2011)
No cóż, w zasadzie nie mam zbyt wiele do powiedzenia o tym filmie. Fabularnie nie wychodzi poza ramy jednego z odcinków któregoś z prawniczych seriali jak choćby "Kancelaria prawnicza". Ale został całkiem nieźle nakręcony.
Rzecz obejrzałem bez zgrzytów ale też bez szczególnego zaangażowania. McConaughey wreszcie przypomniał sobie, że jest aktorem i tu, ku mojemu zaskoczeniu, pokazał się z tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-999499279710942372012-01-28T14:14:00.000+01:002012-01-28T14:14:26.182+01:00Miral (2010)
Może Schnabel powinien robić filmy rzadziej. Po dobrym "Motylu i skafandrze", który powstał 7 lat po jeszcze lepszym "Zanim zapadnie noc", wystarczyły ledwie trzy lata, by nakręcił "Miral". I niestety nie wyszło. Oczywiście w porównaniu do jego wcześniejszych rzeczy, bo na tle innych twórców, wciąż trzyma formę.
Wydaje mi się, że reżyser był zbyt samoświadomy wagi tematyki, co go tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-76449552163308475032012-01-27T23:23:00.002+01:002012-01-27T23:23:46.482+01:00The Eagle (2011)
No tak. Teraz już się nie dziwię, dlaczego "Dziewiąty legion" nie był przebojem. Kevin Macdonald nakręcił bowiem rzecz, która nie jest skierowana do żadnej szerokiej grupy kinowej widowni. W teorii ma to być jedna z tych historycznych opowieści jak "Ostatni Mohikanin" czy "Waleczne Serce", które przypadły do gustu zarówno męskiej jak i żeńskiej części widowni.
Niestety Macdonaldowi nie udałotornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-50392955975447677802012-01-27T23:08:00.000+01:002012-01-27T23:08:08.045+01:00Le Havre (2011)
Widzę, że moda na stare kino trwa w najlepsze i nie ominęła nawet Kaurismäkiego. "Człowiek z Hawru" przywodzi mi na myśl "Deszczową piosenkę", a w szczególności fragment, w którym kręcą film dźwiękowy. Właśnie tak samo zdaje się być zrealizowany "Le Havre". Aktorzy niby stoją jak roboty czekające na włączenie, po czym drewnianym głosem deklamują wyuczone kwestie. Wszystko jest sztywne, tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-76739865335710107822012-01-26T23:23:00.001+01:002012-01-26T23:23:24.228+01:00Man on a Ledge (2012)
Mówi się, że lepsze jest wrogiem dobrego. I "Człowiek na krawędzi" prawdę tę potwierdza.
Rozumiem pokusę ubarwienia historii. Fabuła jest prościutka, oczywista od początku do końca. Zwroty akcji są jedynie markowane i sprowadzają się do krótkich chwil niepewności, ale nic tak naprawdę się nie zmienia, nie wywraca do góry nogami. A skoro tak, trzeba dodać sporo ozdobników, brokat kina akcji, tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-11031069178255288172012-01-25T00:14:00.001+01:002012-01-25T00:14:39.062+01:00The Darkest Hour (2011)
No cóż, nawet film pozbawiony sensu trzeba umieć nakręcić. Chris Gorak tego nie potrafi. Może lepiej byłoby więc, gdyby wrócił do swego wcześniejszego fachu scenografa.
W teorii "Najczarniejsza godzina" ma być opowieścią o grupie młodych cudzoziemców przebywających w Moskwie podczas inwazji obcych. W rzeczywistości jest to kupa celuloidowego gówna. Na ekranie panuje chaos pozbawiony krwi i tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-29716444468520302392012-01-24T23:49:00.001+01:002012-01-24T23:49:11.293+01:00Perfect Sense (2011)
Są takie filmy, które ogląda się nie dla fabuły, a dla wrażenia, jakie po sobie pozostawiają. Do grupy tej należy właśnie "Ostatnia miłość na Ziemi".
Najnowsze dzieło Davida Mackenziego to opowieść o Nirwanie, ale pokazana z punktu widzenia przeciętnego człowieka, który nie ma żadnych wyższych aspiracji poza byciem człowiekiem. Tymczasem Nirwana w swej istocie oznacza pozbycie się tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-17058724776640618892012-01-22T20:15:00.001+01:002012-01-22T20:15:47.983+01:00Made in Dagenham (2010)
Oto historia strajku, który uświadomił wszystkim, że kobietom należy się identyczna płaca za tę samą pracę, którą wykonują mężczyźni. Rekonstrukcja tamtych zdarzeń to standard kinowy. Dobra, rzemieślnicza robota.
To, co sprawia, że warto film zobaczyć to kilka ról kobiecych. Wyróżnia się przede wszystkim Sally Hawkins. Jej rola nie była szczególnie rozbudowana, jednak aktorce udało się ją tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-89231730649563559672012-01-22T08:21:00.001+01:002012-01-22T08:21:33.393+01:00The Four-Faced Liar (2010)
I kolejna typowa produkcja niezależna. Dwie pary i jedna lesbijka odkrywają czym jest prawdziwy związek i że słowa "Kocham cię" nie są tożsame ze słowami "Pragnę cię".
Film bazuje na formule doskonale znanej od co najmniej 20-30 lat. Seria rozmów prowadzi do przewartościowania relacji, które na początku zdają się trwałe i niezmienne. Rzecz zrobiona bez polotu, zgodnie z podręcznikowym tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-4585176885928245322012-01-21T13:44:00.000+01:002012-01-21T13:44:13.509+01:00Small Fry (2011)
Ups, zupełnie zapomniałem, że przecież przed "Muppetami" widziałem krótkometrażówkę "Toy Story". Dobra, czas nadrobić to niedopatrzenie.
Nie jestem fanem serii "Toy Story". Zresztą Pixar w ogóle nie jest moim ulubionym studiem animacji. Doceniam ich techniczny warsztat, a nawet dbałość o dobre scenariusze, ale jak dla mnie ich kreskówki są zbyt sterylne. Są jak telewizory LCD czy plazmy: tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-51196348479179655122012-01-18T22:19:00.000+01:002012-01-18T22:19:04.179+01:00The Muppets (2011)
Ooo, jaki uroczy i czarujący film. Trochę sentymentalny, trochę wzruszający... Nie dajcie się zwieść! Jego przesłanie wcale nie jest takie niegroźne, jak się na pierwszy rzut oka wydaje.
Oto Walter. Jak tylko sięga pamięcią, zawsze odstawał od reszty. Miał jednak szczęście. Jego rodzina robiła wszystko, by chronić go przed wrogim światem. Jego brat jest bardziej lojalny niż nakazuje to tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-12246272370029581682012-01-17T21:00:00.002+01:002012-01-17T21:00:25.543+01:00The Rum Diary (2011)
Nie mam zielonego pojęcia, co przez ostatnie naście lat robił Bruce Robinson, ale jednego jestem pewien: na pewno nie szlifował sztuki reżyserskiej. "Dziennik zakrapiany rumem" jest śmiertelnie nudnym filmem. Przez pół filmu musiałem zwalczać pokusę, by nie zagrać w pasjansa na komórce, nie bacząc na to, co mogliby powiedzieć inni widzowie.
Przez bite dwie godziny reżyser miota się pomiędzy tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-39529255033975242632012-01-16T23:30:00.000+01:002012-01-16T23:30:17.558+01:00Every Day (2010)
To ma być portret typowej rodziny zmagającej się z problemami dnia codziennego? Sorry, ale twórcy filmu chyba nie mają pojęcia, jak wygląda przeciętność. Choć z drugiej strony stworzyli rzecz doskonale przeciętną.
Po 20 minutach, kiedy wszyscy bohaterowie zostali już przedstawieni, można spokojnie wyłączyć telewizor i dopowiedzieć sobie ciąg dalszy. Chłopak, który konfrontuje swoją naiwność tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-44710241655691829602012-01-16T23:19:00.003+01:002012-01-16T23:19:36.196+01:00Youth in Revolt (2009)
Michael Cera zgodził się zagrać w tym filmie chyba
tylko dlatego, że postrzegał to jako formę protestu przeciwko zamknięciu go w
bardzo konkretnej klasie ról do zagrania. Tyle tylko, że film wyraźnie
pokazuje, że jest to bunt bezcelowy. Alter ego – Francois – robi co
prawda sporo zamieszania i sprowadza wiele kłopotów, lecz w rezultacie musi
zniknąć, bo jest właśnie tylko tym – konstruktem tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-29557144148289254482012-01-16T18:31:00.000+01:002012-01-16T18:31:05.298+01:00306 (2010)
Film przestroga dla wszystkich żyjących w czasach ekonomicznego kryzysu. Studia w Ameryce to nie jest tania sprawa. Zanim więc się zwiążecie drogie panie ze studentem, dowiedzcie się, jak zarabia na życie. Może wam się to nie spodobać.
"306" Short Gay Film from Elliot London on Vimeo.
Oczywiście "306" jest opowiedziane z punktu widzenia chłopaka i skonstruowano całą fabułę tak, żeby go tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-17223157073433077842012-01-16T01:33:00.001+01:002012-01-16T01:33:19.570+01:00Stadt Land Fluss (2011)
Muszę przyznać, że mam ambiwalentny stosunek do tego filmu. Fakt, że dotyczy on niejako wyrzutków, budzi mój wewnętrzny opór. Z jednej strony rozumiem dlaczego zostało to wykorzystane w fabule. Stało się to kołem zamachowym. Historia chłopaka z rodziny obarczonej problemem alkoholowym oraz dobrowolnego outsidera, który wybrał pracę na roli od dobrze płatnej kariery bankiera, ma w sobie ten jakżetornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-52267301693301007722012-01-16T01:14:00.003+01:002012-01-16T01:14:45.158+01:00Pa negre (2010)
Wielki wygrany ubiegłorocznych nagród Goya. Już samo to wystarczyło, żebym zainteresował się tym filmem. I w końcu udało mi się go zobaczyć. "Czarny chleb" okazał się ciekawą lekturą, ale nie przekonał mnie, czy zasłużył na wszystkie nagrody, którymi został obsypany.
"Czarny chleb" to rzecz przewrotna. Akcja rozgrywa się tuż po zakończeniu wojny domowej, kiedy zwolennicy Franco konsolidują tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-696660106305331542012-01-16T00:59:00.002+01:002012-01-16T00:59:28.927+01:00Dinner for Schmucks (2010)
To naprawdę żenujące. Zgromadzić w jednym miejscu tyle komediowych talentów i wszystkie je zmarnować. 2/3 obsady w ogóle nie powinno się znaleźć w tym filmie. Dostali do zagrania postaci pozbawione humoru, w które z powodzeniem mogliby wcielić się statyści. Ale reżyser zmarnował również podstawowe gwiazdy produkcji. Paul Rudd i Steve Carell dawno nie byli tak nudni.
Sam film ledwie odstaje tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-21917730319122607932012-01-14T23:04:00.004+01:002012-01-14T23:04:57.692+01:00The Mechanic (2011)
O matko! I to autor tego filmu reżyseruje "Niezniszczalnych 2"??? No to zaczynam się bać.
"Mechanik" to film pełen straconych szans. To raczej zapis luźnych notatek na temat tego, co w filmie powinno się znaleźć, niż końcowy produkt. Jak na rzecz mającą niecałe 90 minut, jest przerażające, że dopiero po godzinie zaczyna się rozkręcać akcja. Sorry, ale kiedy sięgam po męskie kino, nie tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-23949841736652990422012-01-14T22:47:00.002+01:002012-01-14T22:47:45.895+01:00Red Riding Hood (2011)
Catherine Hardwicke lepiej by chyba zrobiła wracając do bycia scenografką. Wyczucie estetyczne wciąż ją nie opuszcza. Szkoda, że z całą resztą nie jest już tak dobrze.
"Dziewczyna w czerwonej pelerynie" spodobała mi się od strony wizualnej. Podobał mi wygląd osady, kostiumy bohaterów z tytułową peleryną na czele. Podobało mi się to, jak pokazana została Amanda Seyfried, której z całą tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-35785856943269138202012-01-14T15:31:00.001+01:002012-01-14T15:31:49.306+01:00The Son of No One (2011)
Po znakomitych "Wszystkich twoich świętych" Dito Montiel gdzieś się zagubił. Wydaje się, jakby próbował za wszelką cenę odtworzyć sukces swojego debiutu, zamiast ruszyć dalej w artystyczną drogę. Rezultat był łatwy do przewidzenia. Jego kolejne dwa filmy nie dorastają debiutowi do pięt, choć "Sprawa zamknięta" jest minimalnie lepsza od "Fighting".
Po prawdzie "Sprawa zamknięta" nie jest złymtornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-73277659880459061712012-01-13T19:59:00.000+01:002012-01-13T20:01:29.514+01:00Lollipop Monster (2011)
Tego się po kinie niemieckim nie spodziewałem. "Lollipop Monster" sprawia wrażenie owocu undergroundowej subkultury Nowego Jorku z końca ubiegłego stulecia, która wylazła na powierzchnie mainstreamu z katakumb, w jakich przebywała przez ostatnie naście lat i próbuje uchodzić za normalny film. Brzmi to jak nagana, ale w rzeczywistości jest odwrotnie, właśnie za tę undergroundowość i lekki tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-70131274273794602552012-01-11T23:51:00.002+01:002012-01-11T23:51:48.542+01:00War Horse (2011)
Jedno trzeba Spielbergowi przyznać: zupełnie się nie patyczkuje, lecz idzie na całość. Okazuje się mistrzem wysublimowanego gwałtu emocjonalnego. Nie dość, że zarzyna nas ckliwymi ponad miarę, dopieszczonymi po ostatni detal scenami, to jeszcze sprawia, że autentycznie się wzruszamy. I co z tego, że jest to reakcja automatyczna, jak łzawienie oczu przy krojeniu cebuli? Dla Spielberga liczy się tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-59752410649645355252012-01-11T23:29:00.002+01:002012-01-11T23:29:30.849+01:00Carnage (2011)
Z niektórymi relacjami międzyludzkimi jest jak wasektomią – najlepiej zrobić raz, ciach i po krzyku. Kiedy bowiem zacznie się krygowanie, zagłębianie w problem, zadawanie pytań, robi się nieciekawie, a na wierzch wychodzą czasem bardzo obrzydliwe rzeczy.
Oto jak przedstawia się morał "Rzezi" - historii dwóch małżeństw, które rozmawiają o tym, co też wyczyniały ich pociechy na podwórku. tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-88191929475069337222012-01-11T23:14:00.000+01:002012-01-11T23:14:09.970+01:00Barry Munday (2010)
Co za rozczarowanie. Spodziewałem się soczystej komedii o facecie, który musi zdefiniować na nowo czym dla niego jest męskość, kiedy traci jądra, a dostałem wypłowiałą powiastkę o wyższości życia rodzinnego.
Pewnie i to bym przełkną, gdyby nie żenująca próba manipulacji, jakiej dopuszczają się twórcy. Otóż podstawowym sposobem na przekonanie widza, że bycie z kimś i posiadanie potomka jest tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-28347170638166024952012-01-10T21:52:00.001+01:002012-01-10T21:52:15.810+01:00Chéri (2009)
Co się stało z Christopherem Hamptonem? Kiedyś jeden z ciekawszych scenarzystów, od pewnego czasu rozczarowuje jednym kiepskim filmem za drugim. Choć chyba słabość "Chéri" to bardziej zasługa reżysera Stephena Frearsa (też ostatnio w nienajlepszej formie).
Uczynienie z historii niespełnionej miłości farsy na socjetę było ryzykownym i odważnym posunięciem i to doceniam. Niestety nie zmienia tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-57592320609384662882012-01-08T17:58:00.002+01:002012-01-08T17:58:58.926+01:00Passi el que passi (2011)
Oj, zupełnie nie podszedł mi humor prezentowany w tej katalońskiej komedii. Samo w sobie zbicie w jedno frustracji scenarzysty próbującego napisać artystyczny film i frustracji faceta próbującego się kochać ze swoją żoną nie było jeszcze takim złym pomysłem. Niestety z wykonaniem było już znacznie gorzej.
Tak naprawdę zaśmiałem się może w dwóch momentach. Do tego jak na komedię z pieprzykiemtornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-53341985378857688432012-01-08T17:45:00.002+01:002012-01-08T17:45:42.467+01:00Cinema Verite (2011)
Ten film warto obejrzeć z jednego wyłącznie powodu: Diane Lane. To może być jej najlepsza rola od czasu "Pod słońcem Toskanii". Znakomicie odegrał rolę kobiety silnej duchem, a jednocześnie słabej, która walcząc o swoje jest zarazem ofiarą manipulacji (nie do końca makiawelicznej).
To także opowieść o czasach, kiedy - być może za sprawą jeszcze trwającej hipisowskiej atmosfery - świat tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-58011489241643684912012-01-08T08:11:00.002+01:002012-01-08T08:11:41.347+01:00Lost Boys: The Thirst (2010)
Trochę trudno jest mi się przekonać do mrukliwego Edgara. Z jednej strony fajnie, że twórcy poszli w innym kierunku jeśli chodzi o rozwój jego osobowości. Z drugiej strony jakoś mi to nie pasowało. Może przez fakt, że Corey Feldman dobrym aktorem nie jest i nie potrafił przekonać mnie do takiego wizerunku postaci.
Reszta filmu jest równie słabo rozwinięta. Jeszcze się na dobre nie zaczęła tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-89485205262435161132012-01-07T21:12:00.000+01:002012-01-07T21:12:46.923+01:00Beyond a Reasonable Doubt (2009)
Biedny Peter Hyams. Pod koniec lat 70-tych był jednym z młodych gniewnych, do których miała należeć przyszłość. Wielu jego kompanom rzeczywiście się udało. Jemu niestety nie. Ugrzązł w kinie klasy B, gdzie jego talent zmarniał. To, co teraz robi ledwo nadaje się do telewizji, a co dopiero mówić o kinie. Zadziwiające, że gwiazdy wciąż chcą u niego grać.
Fabuła filmu jest tak prosta, że tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-64742147366660585062012-01-07T21:04:00.002+01:002012-01-07T21:04:48.491+01:00Let Him Have It (1991)
Kiedy kończy się wojna, wszyscy cieszą się i liczą na nowy początek. Okrutna prawda jest niestety inna – konsekwencje wojny odczuwane są jeszcze wiele, wiele lat później. A śmierć czasem z opóźnieniem przychodzi po swoje.
W 1941 roku Derek Bentley był małym chłopcem, który miał pecha i został przygnieciony przez gruzy budynku zniszczonego w czasie niemieckiego nalotu. Uraz głowy doprowadził tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-29869297821739396962012-01-06T22:16:00.002+01:002012-01-06T22:18:19.177+01:00Fanboys (2008)
Autorzy pomysłu na fabułę to prawdziwi geniusze! Biję przed nimi pokłony. Nikt lepiej nie skwitował uwielbienia dla starej trylogii "Gwiezdnych Wojen" i oczekiwań (oraz rozczarowań w przypadku wielu fanów) związanych z nową trylogią. I mean, połączenie "Mrocznego widma" z rakiem! Przezabawny i zarazem niezwykle okrutny koncept. Nie wyobrażam sobie bowiem nic bardziej sadystycznego niż zezwolić tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-88929723119924050162012-01-06T22:00:00.000+01:002012-01-06T22:00:00.196+01:00You Don't Know Jack (2010)
Kiedy zaczął się film, szczęka mi opadła i pomyślałem WTF, czyżbym był świadkiem ataku żywych włosów. To, co aktorzy mieli na głowach przeraziło mnie dokumentnie. Jeszcze siwizna Ala Pacino była do zniesienia, ale już czupryna Susan Sarandon, a zwłaszcza mop Danny'ego Hustona to prawdziwy koszmar. Groza! Groza! Groza!
A sam film? Cóż, tym razem polski tytuł kompletnie mija się z tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-7780344218553802212012-01-04T23:44:00.004+01:002012-01-04T23:44:58.315+01:00The Morning After (2011)
Przeciętna krótkometrażówka na temat wałkowany wielokrotnie. Reżyser nie próbuje ugryźć go w nowy, oryginalny sposób. Ale nie wiem, czy to jest nawet możliwe. Skoro jednak bierze się za tak wyeksploatowany temat, jak szukanie własnej tożsamości po tym, jak rezultat nocy mocno zakrapianej alkoholem podda w wątpliwość to kim się jest, to powinien zdawać sobie sprawę z oczekiwań i wymagań.
The tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-55783283952944760772012-01-03T22:06:00.001+01:002012-01-03T22:06:38.964+01:00Puss in Boots (2011)
"Kot w butach" okazał się idealnym przykładem pokazującym, że całościowa ocena filmu nie jest sumą poszczególnych elementów. Jest wiele rzeczy, które w najnowszej produkcji DWA bardzo mi się spodobały: detale futra Kota, taniec, latynoski klimat, nawiązanie do "Fight Club". Mógłby wychwalać szczegóły animacje godzinami. I każde słowo oddawałoby w pełni mój zachwyt.
A jednak jako całość "Kot tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-53952343292728295572012-01-03T00:10:00.000+01:002012-01-03T00:10:10.290+01:00Trolljegeren (2010)
Moda na found footage trwa już ponad 4 lata. Wydawać by się zatem mogło, że forma ta została już doszczętnie wyeksploatowana. A tymczasem Norwegowie pokazali, że wystarczy świeży pomysł i można znów bawić widzów.
Formalnie "Łowca trolli" nie prezentuje nic nowego. Paradokumentalny styl i struktura typowego horroru sprawia, że ma się wrażenie bycia w doskonale znanej sytuacji. Jednak zamiast tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-76583450839673774812012-01-02T23:55:00.000+01:002012-01-02T23:55:27.054+01:00Attenberg (2010)
Nie przepadam za filmami, w których jestem totalnie odcięty od fabuły, w których reżyser przypisuje mi rolę biernego obserwatora zdarzeń i nie oczekuje nawet emocjonalnego zaangażowania. Mam tylko patrzeć, podczas gdy wszystko rozgrywa się poza mną, na ekranie. A właśnie takim filmem jest "Attenberg".
Obraz Tsangari sprawia wrażenie zapisu ćwiczeń aktorskich. Dla ich uczestników są to rzeczytornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-38171988479921440432012-01-02T09:45:00.001+01:002012-01-02T09:45:56.702+01:00The Losers (2010)
Biedne DC Comics. Gdyby nie Nolan, ich dział aktorskich adaptacji w całości leżałby w śmietniku. "Drużyna potępionych" jest najlepszym dowodem na to, że Warner i DC nie mają żadnego pomysłu na to, jak przenosić na ekran komiksowe oryginały.
Ale z drugiej strony, czego się można było spodziewać od faceta, który nakręcił "Koszmar kolejnego lata"? Zabawne było obserwować jak Sylvain White męczytornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-73983071752144739892011-12-31T18:42:00.001+01:002011-12-31T18:42:40.821+01:00Defendor (2009)
Nie tego się spodziewałem. "Defendor" okazał się jedną z najciekawszych parafraz historii o superbohaterach, którą spokojnie mogę postawić w jednym rzędzie z takimi produkcjami jak "Donnie Darko" czy "No Heroics". Przewrotne, inteligentne, czasem śmieszne, czasem wzruszające dzieło filmowe ze znakomitymi kreacjami aktorskimi. Na szczególną pochwałę zasłużył Woody Harrelson, który od pewnego tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-53093973056958383402011-12-30T23:16:00.001+01:002011-12-30T23:16:45.670+01:00Recount (2008)
Spore rozczarowanie. Muszę się przyznać, że w pewnym momencie zacząłem oglądać go ledwie jednym okiem. Jeśli już ktoś decyduje się na rekonstrukcję, to wolę, jak jest ona robiona w stylu "Sensacji XX wieku", gdzie jest narrator, który interesująco opowiada.
W "Decydującym głosie" narratora brakuje i boleśnie to odczuwałem, zwłaszcza w chwilach, kiedy puszczano nic nie znaczące scenki tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-90331979446567747232011-12-29T21:12:00.002+01:002011-12-29T21:12:28.290+01:00The Thing (2011)
Oto kino ateistyczne w każdym calu. "Coś" przekonuje nas, że nie ma Boga czy duszy. Wszystko jest biologią. Nasze uczucia, wspomnienia, to co wydaje się z pozoru nienamacalne, ma swoje odwzorowanie na poziomie DNA i RNA, a co za tym idzie, może podlegać idealnemu odwzorowaniu.
Dla głęboko wierzących "Coś" będzie więc przerażającym horrorem, bluźnierczym i bezrefleksyjnym portretem człowieka.tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-23589912620591495492011-12-26T23:04:00.000+01:002011-12-26T23:04:19.548+01:00Margin Call (2011)
Oto opowieść o dniu, w którym zatrzęsła się Ziemia. Nie pierwszy i nie ostatni raz. Choć bowiem "Chciwość" jest fabularyzowaną wersją tego, co wydarzyło się trzy lata temu na Wall Street, to w rzeczywistości opowiada o starym jak ekonomia problemie braku umiaru, zachłyśnięciu się sukcesem i zaślepieniu łatwo napływającym bogactwem. Wcześniej było to złoto Nowego Świata, holenderskiej tulipany, tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-23951785465122508252011-12-22T21:29:00.002+01:002012-01-17T23:07:02.306+01:00Sherlock Holmes: A Game of Shadows (2011)
Mam mieszane uczucia co do "Sherlocka Holmesa: Gra cieni". Z jednej strony nie mogę zaprzeczyć, że bawiłem się na filmie pierwszorzędnie. Ritchie opowiedział historię z werwą, dwojąc się i trojąc, byle tylko zapewnić widzom rozrywkę na najwyższym poziomie. Z drugiej jednak strony film wydał mi się dużym krokiem w tył w porównaniu z pierwszym "Sherlockiem". Portret psychologiczny bohaterów uległ tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-37301064117007590992011-12-21T20:56:00.000+01:002011-12-21T20:56:56.823+01:00Oslo, 31. august (2011)
Joachim Trier postanowił odpowiedzieć na pytanie, dlaczego ludzie decydują się popełnić samobójstwo. Tym, który udzieli odpowiedzi jest Anders, 34-latek uzależniony od heroiny i innych narkotyków.
Anders pochodzi z dobrego domu. Rodzice zostawiali mu sporo swobody. Do tego był inteligentny a nawet utalentowany. Do 2005 roku żył przykładnie, potem pojawiły się narkotyki, alkohol i seks. tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-76422769609082203512011-12-21T20:28:00.002+01:002011-12-21T20:28:18.267+01:00Z daleka widok jest piękny (2011)
Oto sceny z życia mikrobów. Tych czyścicieli ziemskiej biomasy, dokonujący dekompozycji wszystkich trucheł, ścierw, trupów i innych zwłok. Po ich przejściu pozostają tylko kości, szkielet stanowiący jedyny znak tego, że ktoś tu był.
"It Looks Pretty from a Distance" (by Anka & Wilhelm Sasnal) from Anton Kern Gallery on Vimeo.
W przypadku "Z daleka widok jest piękny" owe mikroby mają ludzką tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-70477993253023652212011-12-21T20:10:00.000+01:002011-12-21T20:11:13.194+01:00The Girl with the Dragon Tattoo (2011)
Z każdym kolejnym filmem moje uwielbienie dla Davida Finchera marnieje. Od "Zodiaku" wyraźnie obserwuję, jak próbuje z siebie zrobić "auteura" Hollywoodu. Problem w tym, że nie ma wyrazistego stylu, autorskiego punktu widzenia i nowatorstwa. Próbuje to zastąpić perfekcyjnym warsztatem, ale na tym zbyt daleko nie zajdzie.
Jednak jego dwiema najpoważniejszymi wadami jest to że: 1) Ma też tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-42744788491558903582011-12-21T19:53:00.000+01:002011-12-21T19:53:32.552+01:00Longhorns (2011)
Po "Longhorns" sięgnąłem, ponieważ miałem ochotę obejrzeć coś luźnego, głupiego, przy czym nie będę się musiał skupiać, ale co może być przynajmniej trochę zabawne. Niestety nawet przy taki nisko zawieszonej poprzeczce twórcy nie udało się zaliczyć.
Pomysł nie był wcale głupi. Postać Kevina, który oszukuje sam siebie na temat tego, kim jest, była na tyle urocza, że w odpowiednich rękach tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-34761660322488753262011-12-18T21:18:00.003+01:002011-12-18T21:18:44.870+01:00New Year's Eve (2011)
Ponoć nie można dwa razy wejść do tej samej rzeki. Co nie znaczy, że ludzie tego nie próbują. Garry Marshall odniósł sukces z "Walentynkami", więc postanowił powtórzyć go z "Sylwestrem". Rezultat jest opłakany.
Podobnie jak w "Walentynkach" Marshallowi w ogóle nie udało się oddać ducha świąt. Ale tamten film miał przynajmniej zabawne momenty. W "Sylwestrze" mogę je zliczyć na palcach jednej tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-12203474884839382732011-12-18T20:59:00.001+01:002011-12-21T20:11:31.449+01:00Moneyball (2011)
Nie rozumiem baseballa. Jak dla mnie jest to jedna z
najnudniejszych gier na świecie, zaraz po krykiecie. Ale gdyby wyglądała tak,
jak to pokazano w sekwencji bicia rekordu Ligii, pewnie byłbym wielkim fanem. To, co Miller i spółka zrobili jest po prostu
niewiarygodne. Stworzyli ekscytujący dramat pełen napięcia i magii, czyniąc z
baseballa rzecz o rozmiarach greckiej tragedii.
Jednak "tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-59801093123739921142011-12-17T21:56:00.001+01:002011-12-17T21:57:58.778+01:00The Extra Man (2010)
Naprawdę zaczynam mieć już dość amerykańskiego niezależnego kina z gwiazdami w obsadzie. Wszystkie one robione są według tego samego wzorca. Zero zaskoczeń, zero nowych wrażeń. Najgorsze jest jednak to, że mimo wszystko są dobrze zrobione, a normalnie nienormalni bohaterowie nadal przyciągają moją uwagę. Przez to, mimo wszystko, "Chłopak do towarzystwa" uzyskał pozytywną ocenę.
Ale naprawdę,tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-16680511621711542372011-12-17T21:40:00.001+01:002011-12-17T22:24:08.459+01:00Judas Kiss (2011)
Czasem odnosząc zwycięstwo, przegrywamy życie. Czasem też, przynajmniej w kinie, dawne błędy można naprawić, zacząć od nowa. I o tym właśnie opowiada "Judas Kiss", film z pogranicza dramatu obyczajowego i fantasy.
Obraz J.T. Tepnapy to podwójna historia Danny'ego Reyesa. Jako Zachary Welles jest niespełnionym hollywoodzkim reżyserem, który powraca do swojej alma mater, gdzie ma być członkiemtornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-62157917526637533352011-12-17T21:00:00.001+01:002011-12-17T21:00:52.697+01:00Tucker & Dale vs Evil (2010)
Jednym z najbardziej rozpowszechnionych schematów fabularnych w slasherach jest historia grupy młodych osób, które jadą w dzicz się rozerwać i trafiają na miejscowych prymitywów, którzy nie kryją się ze swoimi psychopatycznymi skłonnościami. Czy jednak kiedykolwiek zastanawialiście się, jak taka opowieść wygląda z drugiej strony, z perspektywy miejscowych? Jeśli nie, to sięgnijcie po "Tucker & tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-24827926482823249682011-12-13T21:33:00.000+01:002011-12-13T21:33:03.675+01:00Tinker Tailor Soldier Spy (2011)
No cóż, orgazmu nie było. Co tam 2 godziny, zadowoliłbym się nawet 2 minutami. Niestety, najwyraźniej Tomas Alfredson nie ma tego "czegoś", co by mnie zachwyciło. Tak było z "Pozwól mi wejść", tak jest i teraz.
"Szpieg" to kino skrojone na miarę, ale jest to krawiecka robota, a nie haute couture. Precyzyjnie wymierzone kadry chwilami budziły niezamierzony uśmiech, na przykład kiedy mamy tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-35008462191765384112011-12-11T20:58:00.001+01:002011-12-11T21:00:00.310+01:00Varg (2008)
"Wilk" to rzecz o umierającym świecie. Z jednej strony jest przyroda symbolizowana przez wilki znajdujące się na skraju wytępienia. Z drugiej strony są ludzie zajmujący się tak tradycyjnym zajęciami jak hodowla reniferów. Wszystko to łączy surowe piękno skandynawskiej przyrody i bezduszny formalizm litery prawa.
Reżyser trochę nagina rzeczywistość, ponieważ ludzie pokroju Klemensa są tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-74468452919256357412011-12-11T15:37:00.001+01:002011-12-11T15:39:39.235+01:00WΔZ (2007)
Oto historia zemsty i seryjnych zabójstw, dla których punktem wyjścia jest teoria samolubnych genów. Zło istnieje, ponieważ altruizm, miłość i poświęcenie dla innych są mitem, który w obliczu groźby nieprzetrwania zostaje zdemaskowany jako fałsz. Teorię tę w praktyce sprawdzi pewna kobieta, ofiara okrutnej zbrodni. Jej świnkami doświadczalnymi będą bracia bliźniacy, facet i jego ciężarna tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-18799630753479914242011-12-10T22:18:00.001+01:002011-12-10T22:19:42.632+01:00Les femmes du 6ème étage (2010)
Ileż dobra może sprawić jedna piękna Hiszpanka! Za jej sprawą warunki życia służących znacznie się poprawią. Mężczyzna, który nie miał prawa liczyć już na cokolwiek zyska szansę na miłość, a kobieta zamknięta w więzieniu paryskich salonów zrozumie, że żyć można inaczej. Można więc tylko żałować, że na świecie nie ma więcej pięknych hiszpańskich służących.
Choć temat filmu jest tak stary jak tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-33101405110046864852011-12-10T22:09:00.001+01:002011-12-10T22:10:48.661+01:00Le gamin au vélo (2011)
Ugh, ależ mnie ten bachor na rowerze wnerwiał. Cyril choć jest dzieckiem, to już wcale nie takim najmłodszym. Można więc spodziewać się po nim choć zaczątków inteligencji. Tymczasem byle kundel miałby więcej oleju w głowie. Jeśli w ten sposób bracia Dardenne chcieli opowiedzieć o dzieciństwie w obliczu zdrady ze strony tchórzliwego ojca, to się przeliczyli.
Najgorsze w tym filmie jest to, żetornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-45167119510457257192011-12-08T23:29:00.001+01:002011-12-08T23:33:50.091+01:00The Art of Getting By (2011)
"Sztuka dorastania" z pozoru wygląda jak całkiem sympatyczna opowieść o nieco wyalienowanym i nadwrażliwym młodzieńcu, który musi poukładać sobie życie, by coś osiągnąć i zdobyć dziewczynę, na której mu zależy. Fajny i krzepiący film, prawda? Otóż nie! Dla mnie obraz Wiesena jest kinowym odpowiednikiem wspaniałego tortu zakrapianego cyjankiem. "Sztuka dorastania" przeraziła mnie swoim tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-46518022931362288272011-12-08T23:06:00.001+01:002011-12-08T23:11:49.195+01:00Womb (2010)
Benedek Fliegauf to jeden z ciekawszych węgierskich reżyserów młodszego pokolenia. Jego "Mleczna droga" choć do kin się nie nadawała, to jednak była ciekawym i na swój sposób fascynującym projektem. Tymczasem "Łono" jest obrazem o tradycyjnej konstrukcji, jedynie myśl jest nietypowa.
Rzecz dotyka problemu klonowania. Reżyser jednak zmyślnie unika dyskutowania na temat samej idei klonowania. tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-8163347977851150682011-12-08T22:50:00.001+01:002011-12-08T22:52:32.241+01:00Amador (2010)
Wydawać by się mogło, że w śmierci najgorsze jest to, że odchodzi z tego świata człowiek, ktoś nam bliski, że nigdy już więcej nie będziemy mogli z nim porozmawiać, spotkać go. Jednak emocjonalne problemy blakną w obliczu kłopotów finansowych, które niespodziewana (a nawet spodziewana) śmierć wywołuje.
Marcela jest młodą emigrantką, która wraz ze swoim chłopakiem pracuje na czarno w tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-24750618271869328982011-12-08T22:38:00.001+01:002011-12-08T22:40:21.497+01:00Belcanto (2010)
Szczerze mówiąc nie bardzo wiem, co o tym filmie napisać. Z jednej strony prawdą jest, że oglądając go śmiałem się. Bo też reżyserowi udało się stworzyć kilka naprawdę zabawnych momentów. Z drugiej jednak strony całość niemiłosiernie mi się dłużyła i parokrotnie zerkałem na zegarek, a to zawsze jest wskaźnikiem tego, że coś z filmem jest nie tak.
To, co mnie się najbardziej podobało to tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-32446228465843404842011-12-08T22:23:00.001+01:002011-12-08T22:26:38.202+01:00Code Blue (2011)
"Code Blue" to przewspaniała uczta dla zmysłów. Jasper Wolf stworzył znakomite zdjęcia, jedne z najlepszych, jakie widziałem w tym roku. To, z jakim perfekcyjnym znawstwem prowadzona jest kamera sprawiło, że chłonąłem obrazy z otwartymi ustami. W szczególności podobały mi się te fragmenty, gdzie mieliśmy do czynienia z podwójnym "przemieszczaniem się" przestrzeni (głównie w scenach w korytarzachtornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-92126847476982541872011-12-07T00:41:00.001+01:002011-12-07T00:43:30.680+01:00(2011) به امید دیدار
"Pożegnanie" to portret kobiety żyjącej w totalitarnym społeczeństwie patriarchalnym. To film, jakich więcej spodziewałem się oglądać od irańskich twórców, bo dotykających gorących politycznych tematów. Tymczasem stosunkowo niewiele podobnych tytułów widziałem. Czego nie żałuję. Będę okrutny, ale artystyczna wartość ma u mnie pierwszeństwo niż ważność podejmowanego tematu. Dlatego zdecydowanie tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-82619206386525930992011-12-07T00:24:00.001+01:002011-12-07T00:28:36.446+01:00Skoonheid (2011)
François wydaje się, że ma życie pod kontrolą, że oswoił bestię, a przynajmniej zamkną ją bezpiecznie w klatce. Jest więc przykładnym ojcem i mężem, a kiedy czuje potrzebę, spotyka się w męskim gronie, by pieprzyć się bez zobowiązań. Ale odżegnuje się od "pedalstwa".
Demony mają jednak to do siebie, że choć potrafią długo być uśpione, ignorowanie nie jest metodą na pozbycie się ich. Jest jaktornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-62340723313629625802011-12-06T00:25:00.001+01:002011-12-06T00:28:42.253+01:00Machine Gun Preacher (2011)
To powinien był być dobry film. Materiał wyjściowy, którego elementy trafiły do ostatecznej wersji, był mocny i dawał okazję do opowiedzenia zarówno historii konkretnego człowieka jak i o bardziej uniwersalnej przypadłości, jaką jest konieczność poradzenia sobie z pozycją bycia odpowiedzialnym za losy wielu ludzi.
"Kaznodzieja z karabinem" mógł być fantastyczną przypowieścią o tym, jak pomoctornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-45661533459692682011-12-04T21:11:00.001+01:002011-12-04T21:17:03.277+01:00(2010) בוקר טוב, אדון פידלמן
Film o tym, że od własnej przeszłości nie ma ucieczki. Jeśli bowiem zbyt długo będziemy się kryć, to staniemy się świadkiem tego, jak cała historia rozegra się raz jeszcze.
Powyższą naukę otrzyma tytułowy bohater – Fidelman. Jego przeszłości my, widzowie, nigdy w całości nie poznamy. Z uwag pojawiających się tu i ówdzie, możemy jednak domyślić się, co się stało. Wystarczy wspomnieć, że tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-51710792565699305992011-12-04T13:45:00.001+01:002011-12-04T13:47:43.052+01:00My Own Love Song (2010)
Olivier Dahan przesadził. Miał może dobre intencje, chciał jakoś wyróżnić standardową niezależną historię o złamanych ludziach szukających wyjścia na prostą, jednak dodając animowane ptaszki i komputerowo wygenerowane aniołki tańczące do Księżyca zamienił film w bohomaz. Nie dodało to całości ani atrakcyjności ani wyjątkowości.
"Piosenka o miłości" należy do tego nurtu kina niezależnego, tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-16334583529421510812011-12-04T13:33:00.001+01:002011-12-04T13:38:54.762+01:00Sagat (2011)
Ale się dałem wrobić. Myślałem, że "Sagat" będzie biograficznym dokumentem, z którego dowiem się czegoś więcej o François Sagacie, gwieździe porno, który trafił do mainstreamowego kina, a nawet poświęcono mu jeden z wieczorów w MoMA.
Niestety "Sagat" to promocyjny śmieć. Choć pojawiają się różne osoby opowiadające o Sagacie, to poza frazesami jaki to on jest piękny, wspaniały, inteligentny tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-79239323724103027292011-12-03T23:40:00.001+01:002011-12-03T23:42:17.189+01:00Medianeras (2011)
Nie całkiem przypadł mi do gustu debiut Gustavo Taretto. Z jednej strony widać, że ma on zadatki na niezłego reżysera i rwanie się do przodu poza standardową formę. Z drugiej jednak strony okazał się bardzo zachowawczy nie wykorzystując posiadanych atutów.
Obusieczną bronią okazało się położenie akcentu na monologi z offu przy jednoczesnym powiązaniu obrazu z fabułą. Plusem tego są niektóre tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-39638660724696484332011-12-01T23:21:00.001+01:002011-12-01T23:25:31.483+01:00Abrir puertas y ventanas (2011)
Bardzo pouczająca lektura, w szczególności jeśli chodzi o odbiór informacji i wyciąganie wniosków. "Powrót do domu" dobitnie pokazuje jak bardzo nasz osąd uzależniony jest od tego, co jest nam pokazane, a co też nie.
W tej argentyńskiej produkcji kamera nie opuszcza domu, w którym mieszkają trzy młode kobiety. Dla nas, widzów, jest to cała rzeczywistość. I choć bohaterki prowadzą normalne tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-67371798165198358232011-11-30T23:12:00.001+01:002011-11-30T23:13:31.195+01:00Trespass (2011)
Film z serii "co oni tu do k... n... robią?". "Anatomia strachu" to rzecz, w której główne role powinny przypaść w udziale aktorom trzeciego sortu, wyrabiający dniówki w telewizji (a częściej jako kelnerzy w Hollywood). Najbardziej fascynujące jest więc tu to, jak Schumacherowi udało się skłonić tak znane nazwiska do wystąpienia w tym przeciętnym do bólu filmidle sensacyjnym.
Nie przeczę, matornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-7669132303600451352011-11-30T22:53:00.001+01:002011-11-30T22:54:40.776+01:00Wrecked (2010)
Biedny Brody. Stoczył się już do poziomu Vala Kilmera. Filmy, w jakich obecnie gra, to gnioty, które tylko z wielkim trudem daje się obejrzeć. "Reset" jest tego najlepszym przykładem.
Film wpisuje się w modny ostatnio nurt kina jeden aktor i bohater będący więźniem ekstremalnych sytuacji. O ile jednak i "Pogrzebany" i "127 godzin" przypadły mi do gustu, o tyle "Reset" nadaje się do tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-56197510155221233322011-11-29T23:49:00.001+01:002011-11-29T23:58:11.349+01:00In Time (2011)
I kolejny film, który odwołuje się do ruchu OWS, ale w sumie nie potrafi wykorzystać go na swoją korzyść. Pomysł był – jak to często bywa – znakomity. Czas jako waluta. System, który sprawia, że bogaci się bogacą, a biedni wypruwają flaki za garść miedziaków (a w tym wypadku raczej minut). Aż tu pojawi się hybryda Robin Hooda i Bonnie i Clyde'a i wywraca wszystko do góry nogami.
Niestety tentornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-67381704114431880702011-11-29T23:34:00.001+01:002012-01-04T21:01:27.401+01:00Almanya - Willkommen in Deutschland (2011)
"Almanya" to rzecz o tym jak godzić miejsce zamieszkania z tożsamością narodowo-kulturową. To także przypowieść o ksenofobii wynikającej z niewiedzy oraz idealizacji przeszłości, kiedy jesteśmy daleko od miejsc, których dotyczy.
W zasadzie jest to komedia o Turkach żyjących w Niemczech. I jak to przystało na niemiecką komedię, humor jest dość przaśny i mało finezyjny. Jest jednak w tym tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-45000613524671023652011-11-28T22:24:00.001+01:002011-11-28T22:29:58.696+01:00I Don't Know How She Does It (2011)
W życiu jesteśmy zmuszeni do kompromisów. Jednak w sztuce nie można sobie na to pozwolić. Kompromis to pocałunek śmierć. Twórcy "Jak ona to robi?" najwyraźniej o tym nie wiedzą.
Z jednej strony jest to okrutna rozprawienie się z ideą "amerykańskiego snu". Sukces (czyli trafienie do grona 1%, a przynajmniej do górnych 10%) zdemaskowany zostaje tu jako nierealny mit, który jednak prezentowany tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-71974785883765425122011-11-28T22:07:00.001+01:002011-11-28T22:09:20.512+01:00Чёрная Молния (2009)
Po "Czarną Błyskawicę" sięgnąłem spodziewając się totalnego kiczu i wręcz campowego silenia się na widowiskową produkcję. Po części me oczekiwania się spełniły, ale zostałem też mocno zaskoczony.
Nie spodziewałem się, że typowa forma amerykańskiego komiksowego bohatera może tak łatwo zostać zaszczepiona na grunt słowiański. Kilka pomysłów twórcy mieli naprawdę mocnych, godnych najlepszych tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-90948566819089611182011-11-28T21:55:00.001+01:002011-11-28T21:58:04.181+01:00Bloodworth (2010)
Przez to, że film zaczyna się od śpiewającego Krisa Kristoffersona, "Bloodworth" sprawia wrażenie słabszej wersji "Szalonego serca". W rzeczywistości jednak jest identyczny jak setki, jeśli nie tysiące, filmów opowiadających o tajemnicach z przeszłości, które rzutują na życia wielu pokoleń jednej rodziny.
W tym przypadku wszystko związane jest z tajemnicą zniknięcia seniora rodu i niezłomnymtornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-18278991648204430152011-11-28T21:43:00.001+01:002011-11-28T21:46:36.929+01:00The Objective (2008)
Fajnie, że ktoś pomyślał, by wykorzystać misję w Afganistanie do opowiedzenia historii SF. Podoba mi się stworzona mitologia, jak i makiaweliczna obsesja agenta-samobójcy. Dlatego żałuję, że twórcy nie wyszli poza szkic, nie dopracowali pomysłu, nie zastanowili się choćby przez chwilę, co chcą opowiedzieć.
Bez celu (!) filmowi po prostu brakuje tempa. Choć całość nie jest zbyt długa, to i tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-7637895674233005262011-11-24T23:27:00.001+01:002011-11-24T23:30:38.088+01:00The Change-Up (2011)
Ugh, kolejna komedia o męskim kryzysie wieku średniego. Gdyby jeszcze temat poprowadzono oryginalnie, ale nie, już pierwsza scena rozwiewa złudzenia. Oczywiście na początku facet z rodziną musi uważać swój los za gówniany. A żeby żaden widz tego faktu nie przeoczył, gówno ląduje na twarzy bohatera. Potem jest także planowo. Stuprocentowe déjà vu.
Pomysł z zamianą ciał też twórcom średnio tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4918313175609812436.post-56911170244554364532011-11-22T22:50:00.001+01:002011-11-22T22:53:50.068+01:00Arthur Christmas (2011)
Strasznie żałuję, że nie obejrzałem tego filmu w oryginale. I to wcale nie dlatego, że polskie tłumaczenie było złe, ale właśnie dlatego, że było dobre. Tłumacze nie dość, że napisali kilka świetnych gagów, to jeszcze byli w stanie zachować typowo brytyjskie poczucie humoru. Bez filtra tłumaczeniowego "Artur ratuje Gwiazdkę" musi być jeszcze zabawniejszy.
Oglądając film bawiłem się tornehttp://www.blogger.com/profile/00289616736097821728noreply@blogger.com0