Despicable Me (2010)

"Jak ukraść Księżyc" nie jest z całą pewnością najlepszą animacją, jaką w tym roku widziałem. Zarówno DreamWorks ("Jak wytresować smoka") jak i 20th Century Fox ("Fantastyczny pan Lis") spisały się lepiej. To co uwiera w animacji Universala to jej poprawność i pompatyczność rodem z niedzielnego kazania. Wagę rodziny w życiu człowieka można jednak było pokazać z większą finezją i zadziornością.


Niemniej jednak w filmie jest sporo fajnych momentów. Miniony są fajne. Sekwencja na rollercoasterze fajna. Nazwanie Banku Zła na cześć symbolu amerykańskiego kryzysu gospodarczego - Lehman Brothers – zabawne. Jednak potencjał był o wiele większy.

Ocena: 6

Komentarze

Prześlij komentarz

Chętnie czytane

Whiplash (2014)

Obraz
UWAGA SPOILERY Dawno nie wyszedłem z kina równie wściekł jak po seansie "Whiplash". Oglądam wiele złych filmów, które na ciężką próbę wystawiły moją cierpliwość. Jednak ten był jeszcze gorszy, bo na pierwszy rzut oka wcale nie jest zły. To casus "Domu złego". Jak tam, tak i tu warsztatowo nic nie mogę zarzucić. Zachwycił mnie przede wszystkim montaż, który w kilku miejscach naprawdę uratował film przed jeszcze gorszym losem. Niemniej jednak mnie "Whiplash" przypomina piękność, która właśnie została Miss Świata, lecz która nie wie, że już umiera na raka: Na zewnątrz jest ideałem, ale gdyby ją się rozkroiło, to z nóg zwaliłby każdego nieznośny odór gnijących wnętrzności.
Read more »

The Wolf of Wall Street (2013)

Obraz
Witajcie w piekle. Jest to miejsce, gdzie spełniają się marzenia... wszystkie marzenia. Pod warunkiem, że marzą wam się tony gotówki, szybkie samochody, jeszcze szybsze panienki i niekończący się strumień dragów i wódy. "Wilk z Wall Street" pokazuje, jak żyje się w grzechu i wierzcie mi, po obejrzeniu filmu nikt z was nie będzie myślał o niebie. Jeśli jest jakiś film, który zasługuje na ekskomunikę, to jest nim właśnie najnowsze dzieło Martina Scorsese. "Wilk z Wall Street" gloryfikuje bowiem wszystko to, z czym walczy kościół. Choć "gloryfikuje" chyba nie jest do końca odpowiednim słowem. Sugeruje ono, że Scorsese wybiela swoich bohaterów, akcentuje zalety hedonistycznego stylu życia, a bagatelizuje jego wady. Tak wcale nie jest. Scorsese postawił przed nami zwierciadło, w którym ukazał amerykański sen, z całym inwentarzem plusów i minusów. Widzimy jaką cenę trzeba zapłacić za luksus, jak niszczycielski jest ów absolutny hedonizm. Ale "Wilk z Wa...
Read more »

Gone Girl (2014)

Obraz
"Zaginiona dziewczyna" to moje kino. David Fincher i Gillian Flynn stworzyli jedną z najbardziej cynicznych opowieści, jakie ostatnio dane było mi oglądać. I do tego okraszona tyloma atrakcjami, że przez pół filmu nic tylko się śmiałem.
Read more »

Antichrist (2009)

Von Triers otwiera otchłań bezdennej samotności i obcości, wynikającej z totalnej alienacji człowiek od siebie samego i od świata, w którym żyje. Współczesny człowiek żyje w kompletnym oderwaniu od natury, z której pochodzi, negując tym samym fakt bycia jej częścią, fakt posiadania w sobie fragmentu natury. Wolność od władzy popędów jest jednak iluzją i to bardzo cienką, gdy tylko zbliżamy się do jej granic pojawia się przemożny strach, panika, chęć ucieczki. Natura jest bytem kompletnie obcym. Można się nią zachwycać, kiedy jest piękna, soczyście zielona z milutkimi jelonkami skaczącymi dookoła. Jednak częścią natury jest też śmierć, rozkład, zgnilizna. To wszystko stało się jednak anatemą. Ból tłumimy lekami, żałoba jest chorobą, a śmierć nie istnieje, bo przecież jest życie wieczne. Thanatos umarł. A co z naturą człowieka? Ta stała się grzeszna. Popędy – zwłaszcza te seksualne – należy wygnać precz jako dzieci Szatana, owoc grzechu pierworodnego. Ten, kto się im oddaje jest czciciel...
Read more »

Precious (2009)

Obraz
Wow. Biorąc pod uwagę tematykę, "Hej, Skarbie" musi być ulubionym filmem polskich reżyserów. To taplanie się w ludzkim brudzie przyjęło tu monstrualne rozmiary. Nie dość, że główna bohaterka jest niedouczoną grubaską, to jeszcze gwałcona jest przez ojca, z którym ma dwójkę dzieci (pierworodne ma dodatkowy chromosom), jest poniewierana przez matkę, która wyżywa na niej swoje poczucie winy i zazdrości plus jeszcze okazuje się, że ma HIV. A że rzecz dzieje się w latach 80., to szansa na przeżycie przez nią choćby pięciu lat jest równa zeru. Twórcy wyczerpali chyba cały asortyment tragedii. I byłoby to nieznośne, gdyby nie fakt, że zostało genialnie zagrane. Debiutująca Sidibe ma fantastyczną scenę, kiedy ogłasza w klasie rozmiary swego dramatu. Mo'Nique jest fenomenalna w scenie, kiedy przed zbrzydzoną Mariah Carey po raz pierwszy w życiu obnaża całą ohydę ostatnich nastu lat jej życia. Do tego Lee Daniels to zmyślna bestia. Nie można mu odmówić reżyserskiego instynktu....
Read more »