Filmy Torne'a

Proszę, jednak o rodzicielstwie można jeszcze opowiadać bez ostentacyjnego politykowania. "Na świat" prezentuje różne aspekty macierzyństwa, na które spoglądamy z punktu widzenia położnych pracujących w jednym z marsylskich szpitali. Twórcy nie uciekają od ważnych tematów. Jest tu i o przeciążeniu służby zdrowia, co może prowadzić do błędów kończących się tragicznie, o protestach grup prolife, o śmierci noworodków, o odrzuceniu, o miłości od pierwszego dotyku. Jednak nie ma tu inwazyjnej propagandy, a jedynie oznaczenie pozycji i różnych punktów widzenia.

Ciężkie jest życie tchórza. Szczególnie takiego, który zdaje sobie sprawę z tego, kim jest  i co się za jego sprawą stało. Fakt, że znalazł się w sytuacji, w której niewiele osób byłoby sobie w stanie lepiej poradzić, niewiele znaczy. Kiedy lęk i chęć przetrwania okazują się silniejsze nawet od miłości, trudno jest się nie znienawidzić.

Czy ten film miał podnosić na duchu? Bo ja wyszedłem z niego totalnie przygnębiony. Chyba wolę temat amnezji w wydaniu naiwnych amerykańskich komedyjek, nie dają bowiem do myślenia, a przy "Zakochanej bez pamięci" główka cały czas pracuje, a wnioski nie są zbyt przyjemne. Bo też co się okazuje, kiedy bohaterka traci wspomnienia ostatnich 15 lat? Że jest zupełnie inną kobietą. Tak, odniosła materialny sukces, ale za cenę wszystkiego co ważne. Nagle odkrywa, co ją ominęło, ale bez wiedzy, jak do tego doszło. W rezultacie wniosek może być tylko jeden. Dorosłe życie to czas, kiedy marnujemy i niszczymy to, kim jesteśmy, trwonimy dane nam dary i zamykamy się w iluzorycznych dowodach statusu. Nie rozwijamy się. Życie jest dekonstrukcją budowli, jaką sami jesteśmy. I nie ma na to rady. Bo chociaż bohaterka za sprawą amnezji przerywa jedno błędne koło, to natychmiast rozpoczyna drugie. Film jednak niczego nie rozwiązuje. Bohaterka nie odzyskuje pamięci, więc nie może skonfronto...

"Wersal" to historia dwójki ludzi, którzy znaleźli się na dnie i za sprawą małego chłopca spróbują się od tego dna odbić. Pierwszą osobą jest matka chłopca. Od dawna bezrobotna, tuła się po ulicach Paryża, dawno już pozbawiona złudzeń co do służb socjalnych. Drugą osobą jest Damien, były narkoman, teraz mieszkający w szałasie, wegetujący w stanie zawieszenia. Pewnego dnia cała trójka spotka się i spędzi noc przy ognisku. Kobieta zniknie zostawiając syna pod opieką Damiena. Zrobiła to, by znaleźć pracę, a kiedy jej się to udało, chciała po syna wrócić. Chłopiec zmotywuje również Damiena do zmiany stylu życia. Powróci on do rodziny, zacznie pracować, uzna chłopca za własnego syna tylko po to, by mógł on funkcjonować w społeczeństwie. Jednak film Pierre'a Schöllera nie jest ckliwą bajeczką, gdzie wszyscy żyją długo i szczęśliwie. Reżyser pokazuje, że mimo szczerych chęci nie każdy jest w stanie naprawdę od dna się obić. Kobieta zacisnęła zęby i wykonywała każdą pracę, jaką j...