Filmy Torne'a

Na pierwszy rzut oka "Każdy twój oddech" wydaje się idealnie skrojony pode mnie. Uwielbiam psychologiczne gierki rozpisane w czasie, wymagające wyobraźni i cierpliwości. Oto bowiem mamy rodzinę, która udaje, że wszystko jest w porządku, choć od trzech lat pozostają w stanie emocjonalnej hibernacji związanej z osobistą tragedią. I wtedy pojawia się tajemniczy on. Wkracza w życie rodziny i powoli rozsadza system, który i tak już ledwo się trzymał...

Filmy takie jak "Święta Judy" Amerykanie tworzą hurtowo. Pełnią one bowiem bardzo ważne funkcje. Po pierwsze tworzą mit dobrego Amerykanina. Zawsze bazują na prawdziwej historii jednostki, która podjęła walkę z systemem stając po stronie słabych i pozbawionych ochrony, czyniąc to nawet za cenę sukcesu zawodowego i życia prywatnego.

Gdybym przed obejrzeniem "Zniknięcia Sidneya Halla" wiedział, kto odpowiada za jego reżyserię, to prawdopodobnie bym sobie odpuścił. Na szczęście dopiero po fakcie sprawdziłem i wyszło mi, że nakręcił go gość od słabego "Zanim zniknę" . Nowe dzieło Shawna Christensena przyjemnie mnie zaskoczyło i udowadnia, że każdy reżyser zasługuje na drugą szansę.

"Dzień Patriotów" to w zasadzie nakręcony z większym rozmachem serialowy procedural. Stara się być wierną, a przynajmniej wiarygodną, rekonstrukcją zdarzeń, do których doszło w 2013 roku. Jest to zrobione sprawnie, miejscami nawet ciekawie. Jednak zabrakło mi tu bohaterów, których losami mógłbym się przejąć, więc dla mnie całość wypadła mało wciągająco.

Decyzje, a jeszcze w większym stopniu ich konsekwencje, stanowią istotę wolnej woli. Musimy wybierać pomiędzy różnymi opcjami, które najczęściej nie są czarno-białe. Wybierając A sprawimy, że ktoś będzie cierpiał, więc decydujemy się na B, ale to również sprowadzi cierpienie, możliwe tylko, że na kogoś innego. Wszystko ma swoje konsekwencje, z którymi musimy żyć, a jeśli tego nie potrafimy, to przez nie możemy zginąć.

Mocno zdziwiłem się, kiedy okazało się, że za kamerą "Rozegraj to na luzie" nie stał Włoch. Całość jest bowiem na wskroś włoska, z uwielbieniem dla narracji z offu i wrzucaniem co chwilę drobnych scenek absurdalno-introspekcyjnych na czele. Jak się jednak okazuje, również Amerykanie mają do tego typu komedii obyczajowo-romantycznych smykałkę.

Na "Piksele" wybrałem się pełen najgorszych obaw. Na szczęście większość z nich się nie spełniła. Co wcale nie znaczy, że film pozbawiony jest wad. Ma ich nawet całkiem sporo. Niemniej jednak wśród wielu rzeczy, które nie udało się zrobić poprawnie, są i takie, z którymi trafiono w dziesiątkę.

Jak bardzo Michaelowi Keatonowi potrzebny był "Birdman" widać najlepiej na przykładzie "Uwięzionej w mroku". Ten film należy do bezkształtnej masy produkcyjniaków, które powstają tylko po to, żeby telewizje miały czym wypełnić czas antenowy. Oglądając historię ślepej kobiety i dwóch zbirów próbujących wydobyć z niej cenne informacje nie ma się żadnych złudzeń, że Keaton jest na krawędzi przepaści i jeszcze krok, a wpadnie do tego samego piekła, w którym egzystują Val Kilmer, Steven Seagal i inni.

"Romans na haju" to opowieść o tym, że wszelkie problemy małżeńskie da się rozwiązać w łóżku. Otóż każda kobieta pragnie być zdominowana, chce ulec samcowi alfa. Obsypywanie błyskotkami jest w porządku, ale na krótką metę. Jeszcze szybciej nudzi się poczucie bezpieczeństwa i stabilizacji. Facet ma zwyciężać, a potem rżnąć swoją kobietę jak drwal kawał drewna podczas mistrzostw świata. A jeśli nie może powyższych wymagań spełnić, to zawsze pozostają leki. Ten, kto twierdzi, że szczęścia nie dają, najwyraźniej nigdy ich nie zażywał. Gdyby nie prochy, główny bohater nigdy nie zdobyłby się na odmianę swojego życia. Ale z prochami jest tak, że w pewnym momencie trzeba je odstawić, w innym przypadku kończy się to śmiercią. Niestety do odstawienia potrzeba szczęścia, które jedni ludzie mają, inni nie. I tak zamyka się pętla ludzkiego losu.

"Dla Ciebie wszystko" to jeden z tych filmów, w których istnienie nie da się uwierzyć, póki się ich nie zobaczy. Nie jest to pierwsza ekranizacja prozy Sparksa, którą widziałem, więc wydawało mi się, że wiem, czego mogę się spodziewać. Jego historie miłosne prawie zawsze rozgrywają się na tle dramatycznych wydarzeń, tragicznych splotów okoliczności i losu zapisanego w gwiazdach. Ale tym razem autor przeszedł samego siebie. Gorzej niż bohaterowie "Dla Ciebie wszystko" nikt już nie może mieć. Nawet potępieńcy w piekle wiodą bardziej bezproblemowy żywot. Całość przypomina rzymską ucztę: najpierw widzowi wpychane są do gardła kolejne dramatyczne historie z życia bohaterów, by następnie seria ckliwych dialogów wywołała torsje... i tak w kółko aż do finału, którego gorzko-słodkiego wydźwięku nie da się już po prostu znieść.

I kolejny oglądany dziś przeze mnie film, który opowiada o tym, że los, który możemy odczytywać jako przekleństwo, jest w rzeczywistości błogosławieństwem. O czym przekonamy się po fakcie, kiedy już spojrzymy na wszystko z dystansem.

Charlie, zdewastowany traumatycznymi przeżyciami z dzieciństwa, jest polem walki. Diabeł i anioł robią wszystko, by skłonić Charliego do wybrania tej lub innej ścieżki życia. Diabeł wydaje się mieć przewagę. W pogrążonej w mroku duszy Charliego nic nie wskazuje na to, by została chociaż jedna iskra dobroci. Ale jej brak sam w sobie staje się potrzebą, którą podsyca anioł. Walka nie toczy się o życie, to zostało już przegrane. Tu wojna prowadzona jest o coś istotniejszego – o spokój. Ktoś tu się zbyt dużo naoglądał Lyncha. Nie wiem tylko, czy dotyczy to autora powieści (i zarazem scenarzysty), czy raczej reżysera. W każdym razie "Tylko teraz" przywodzi na myśl "Zagubioną autostradę" czy "Mulholland Drive". Mnie to akurat odpowiadało, ale jestem w stanie zrozumieć, dlaczego wszędzie ma bardzo niskie noty. "Tylko teraz" to podróż w głąb ludzkiego umysłu. Jeśli ktoś tego szybko nie złapie, ten po 15 minutach filmu będzie musiał skapitulować pogu...

To powinien był być dobry film. Materiał wyjściowy, którego elementy trafiły do ostatecznej wersji, był mocny i dawał okazję do opowiedzenia zarówno historii konkretnego człowieka jak i o bardziej uniwersalnej przypadłości, jaką jest konieczność poradzenia sobie z pozycją bycia odpowiedzialnym za losy wielu ludzi. "Kaznodzieja z karabinem" mógł być fantastyczną przypowieścią o tym, jak pomoc dzieciom z południowego Sudanu staje się uzależnieniem identycznym jak narkomania, powoli zżerającym od środka, przekształcającym pierwotne uniesienie we wściekłość, która z kolei przeradza się w przemoc i autoagresję. W ten sposób mogła to być także opowieść o tym, jak bohater staje się potworem. "Kaznodzieja" mógł też być interesującym rozważaniem nad makiawelizmem w obliczu ludobójstwa. Niestety z nieznanych mi przyczyn twórcy bardzo pobieżnie potraktowali temat. Nawet kluczowe wydarzenia są pokazane w sposób łagodny, zdystansowany. Wszystkiemu brakuje emocjonalnej in...

W Stanach zaczyna się nowa kinowa moda, na romanse SF. Bowiem właśnie tym jest "Kod nieśmiertelności". Niby jest tu wyścig z czasem polegający na uchronieniu Chicago przed nuklearną katastrofą, ale w rzeczywistości jest to opowieść o człowieku, który znalazłszy się w nietypowej sytuacji spotyka kobietę i się w niej zakochuje. To właśnie historia rozwoju tej relacji jest najciekawszym elementem filmu. Reszta przypomina rzecz posklejaną z wątków pożyczonych od innych produkcji. Najbardziej rzucają się w oczy podobieństwa do "Deja Vu" i "Donniego Darko". Gdyby przyjrzeć się dokładniej fabule i zacząć ją rozkładać na czynniki pierwsze, niestety niewiele by z tego wszystkiego zostało. Historia jest naiwna i nie do końca trzyma się kupy. Lepiej więc zbyt wnikliwie się wszystkiemu nie przyglądać. Wtedy pozostaje wrażenie sympatycznego klimatu, który sprawiał, że z kina mimo wszystko wyszedłem zadowolony. Ocena: 7

Chciałby wierzyć, że "Somewhere" jest filmem przewrotnym, że Coppola jest reżyserką świadomą i inteligentną i że ten film nie jest głupotą, jaką się jawi. Ale jakoś trudno mi to przychodzi. Film w zasadzie ogląda się nieźle. Coppola kręci brutalnie szczery obraz życia filmowej gwiazdy. Johnny nie jest osobą szczególnie bystrą, ale na brak urody nie może narzekać. Czy jest utalentowany, tego nie wiemy. Tylko raz widzimy go w sytuacji związanej bezpośrednio z realizacją filmu, kiedy musi przez 45 minut siedzieć z całkowicie zapaćkaną głową. Jest za to osobą pozbawioną korzeni. Jedynymi stałymi punktami odniesienia w jego życiu zdaje się być obsługa hotelu, w którym mieszka. Dominuje wszechobecna pustka, którą zagłusza przypadkowy seks z atrakcyjnymi kobietami. A i to nie zawsze, czasem wagina zamiast go podniecać usypia go. W tę płytką egzystencję wkroczy 11-letnia córka Johnny'ego, którą nieoczekiwanie musi się zająć przez kilka dni. Kiedy jej zabraknie Johnny z zas...

Todd Phillips wciąż w wysokiej formie. Do perfekcji szlifuje opowieść o dorosłych facetach, którzy balansują na granicy dojrzałości. Phillips już wcześniej udowodnił, że w komediowym road movies czuje się bardzo dobrze. Tym razem jednak naprawdę się popisał. Od strony komediowej film nie jest tak zabawny jak "Kac Vegas". Z drugiej strony jest to najbardziej dojrzały i ogólnie udany film w dorobku reżysera. Duża w tym zasługa Roberta Downeya Jr., który doskonale odnalazł się w roli porywczego Petera Highmana. Podróż z grającym mu na nerwach Ethanem będzie jak przyspieszony kurs anger management. Przypłaci go bólem i kilkoma wypadkami, ale w rezultacie stanie się bardziej dorosły, w sam raz by stać się ojcem dla swego dziecka, które właśnie ma przyjść na świat. "Zanim odejdą wody" choć jest komedią, to jest zarazem filmem przygnębiającym. I to z dwóch powodów. Oba przygnębić powinny przede wszystkim kobiety. Po pierwsze film pokazuje jak trudno jest facetowi doro...