Filmy Torne'a

Autumn de Wilde - muszę zapamiętać to nazwisko. Jej "Emma." to jeden z lepszych reżyserskich debiutów ostatnich lat. Amerykanka nie przestraszyła się literackiego klasyka i dokonała świeżej, miejscami zaskakującej ekranizacji. Jestem pod dużo większym wrażeniem "Emmy." niż chociażby "Małych kobietek" czy "Osieroconego Brooklynu".

Co zrobić, kiedy rutyna codzienności wysysa z nas chęć do życia? Jak sobie radzić z poczuciem, że to, co najlepsze nas ominęło, a to, co mamy nie wystarcza lub też wkrótce się skończy? Dla bohatera filmu "Pływając z facetami" odpowiedź okazała się zaskakująca: pływanie synchroniczne. Pomysł dziwny, ale nad wyraz skuteczny. Bo w tego rodzaju historiach zawsze chodzi o wyrwanie się ze szponów status quo. Wyjście ze strefy komfortu wymusza na nas ponowne spojrzenie na siebie i swoje otoczenie. Owszem, pierwszą reakcją jest lęk, chęć ucieczki, powrotu do tego, co znane. Potem jednak pojawia się zrozumienie, że można inaczej, że to, co wydawało się utracone można odzyskać.

"Sprinterki" doskonale przekonują o tym, że sport jest tematem mało filmowym. Życie sportsmenki krąży wokół treningów i rutyny, która przeplatana jest rzadkimi skokami adrenaliny w postaci ważnych zawodów. Oczywiście jest niby życie osobiste, ale to trzeba też umieć włączyć w historię zmagań sportowych. A to się rzadko kiedy udaje. W "Sprinterkach" niestety twórcy ponieśli klęskę. Wątki miłosny, rodzinny i rywalizacji/przyjaźni potraktowane są tak olewczo, że w gruncie rzeczy lepiej dla filmu byłoby, gdyby je całkiem pominięto.

Z całej trylogii o Johnnym Worrickerze ta podoba mi się najbardziej. Głównie przez swój cyniczny charakter. Tu prawie wszyscy rozgrywający orientują się, że nie byli królowymi, lecz zwykłymi szachowymi pionkami. Ale gra, jaką toczą bohaterowie nie jest aż tak świetna, bym zapomniał o irytująco pretensjonalnej stylizacji.

Ci, którzy widzieli "Ósmą stronę", wiedzą, czego można się spodziewać. "Worricker – Drugie starcie" jest bowiem utrzymane w dokładnie tym samym stylu narracyjnym, co pierwsza część. To niestety w moich oczach nie jest wcale plusem. Ja chętnie zobaczyłbym coś w nieco innej stylizacji.

Oto historia strajku, który uświadomił wszystkim, że kobietom należy się identyczna płaca za tę samą pracę, którą wykonują mężczyźni. Rekonstrukcja tamtych zdarzeń to standard kinowy. Dobra, rzemieślnicza robota. To, co sprawia, że warto film zobaczyć to kilka ról kobiecych. Wyróżnia się przede wszystkim Sally Hawkins. Jej rola nie była szczególnie rozbudowana, jednak aktorce udało się ją nasycić człowieczeństwem tak, że stała się jednostką niepowtarzalną i wyjątkową. Świetna jest również wymiana zdań pomiędzy Hawkins a Rosamund Pike, kiedy ta ostatnia ujawnia, jak się czuje będąc absolwentką uczelni wyższej, a mimo to przez męża traktowana jest jak kretynka. Te smaczki sprawiły mi wielką frajdę, co doceniam dając im dość wysoką notę. Ocena: 7