Filmy Torne'a

Żal mi Davida Leitcha. Należy bowiem do tych filmowców, którzy upierają się przy reżyserii, choć w ogóle nie mają do tego smykałki. Co wcalenie nie znaczy, że Leitch nie miewa świetnych pomysłów. Przeciwnie! Gdyby pozwolił innym realizować swoje fantazje, miałby na swoim koncie sporo hitów. "Atomic Blonde", "Hobbs & Shaw", a teraz "Bullet Train" jasno to pokazują.

Rian Johnson po raz drugi pokazał, że najlepiej czuje się kręcąc filmy inspirowane najbardziej wyblakłymi kliszami. Tak było w przypadku "Loopera", gdzie bawił się ideą podróży w czasie. Tak jest i w przypadku "Na noże", gdzie odświeża zgrany motyw morderstwa w posiadłości, a wszyscy są podejrzani.

Odnoszę wrażenie, że James Franco bardzo żałuje, że urodził się parę dekad za późno. "The Broken Tower" swoją konstrukcją przypomina bowiem undergroundowe produkcje powstające w kręgach Warhola lub Jarmana. Niestety za korzystaniem z tamtej stylistyki nie idzie solidna wizja tego, co i jak chce przekazać. Dlatego też ten jego film okazał się nieudanym eksperymentem.

"Wojna o prąd" przekonuje mnie o tym, że nie ma samograjów. Jest to przecież opowieść o trójce fascynujących i barwnych osobach, o niezwykłych czasach i wojnie, która zdefiniowała kształt współczesnego świata. Wydawać by się więc mogło, że reżyser nie musi nic robić, że film nakręci się sam. Niestety dzieło Alfonsa Gomeza-Rejona nie ma w sobie nic elektryzującego. To rzecz przeciętna, prezentująca się znośnie, ale nie pozostawiająca po sobie ślad.

Zaczynam odnosić wrażenie, że spora część filmów w Hollywood powstanie bez udziału reżysera. W napisach pojawia się czyjeś nazwisko, ale podejrzewam, że jest to figurant, któremu studio zapłaciło za użyczenie nazwiska. "Dwunastu odważnych" podpisał debiutant, Nicolai Fuglsig. Jednak film ten jest niemal klonem obrazu Kosinskiego "Tylko dla odważnych". Tyle że miejsce strażaków zajęli żołnierze. Zostawiono nawet część obsady.

Jak się cieszę, że "Loving" okazało się wyjątkiem i Jeff Nichols nakręcił kolejny dobry film. Choć muszę powiedzieć, że oglądając "Midnight Special" nie mogłem pozbyć się poczucia niedosytu. Bo film ten jest po prostu solidnym kinem gatunkowym. Aż i niestety tylko tym.

Et tu Jeff Nichols?! Czyżby 2018 roku miał mi upłynąć pod znakiem rozczarowań reżyserami? O Nicholsie do tej pory miałem dobre zdanie. "Take Shelter" było genialne, a "Shotgun Stories" i "Uciekinier" bardzo dobre. Byłem więc przekonany, że "Loving" będzie solidnym dramatem o ludziach, którzy po prostu chcieli być ze sobą jawnie, w świetle prawa. Dostałem zamiast tego film z cyklu "więcej emocji dostarczyłoby mi przeczytanie notki na Wikipedii".

Ramin Bahrani będzie miał zawsze u mnie fory za fenomenalną krótkometrażówkę "Plastic Bag", ale to, co zrobił z "451° Fahrenheita", zakrawa na pomstę do nieba. Oglądając film nie wierzyłem w to, co widziałem na ekranie. Jedyną myślą było, że Bahrani nie znalazł sposobu na to, jak "ugryźć" Bradbury'ego, więc grał na zwłokę, czego efektem jest totalny miszmasz.

Żal mi Hazanaviciusa. Jego "Ja, Godard" to film niezwykle podobny do "Kształtu wody". I miał premierę wcześniej. Mimo to o jego filmie nikt już nie pamięta, podczas gdy dzieło del Toro wychwalane jest pod niebiosa i obsypywane nagrodami.

Nie trudno przychodzi domyślić się, że "Pottersville" miał być zwariowaną komedią świąteczną. Zdradza to pomysł z fetyszyzacją futrzaków, postać australijskiego telewizyjnego łowcy mitycznych stworów jak Yeti i Michael Shannon grający mężczyznę, przez którego mieszkańcy upadającego miasteczka oszaleją na punkcie Wielkiej Stopy. Niestety twórcom nie do końca udało się plany zrealizować.

Zaczyna się obiecująco. Film przywodzi na myśl prozę Kinga, głównie ekranizację "Misery". Oto mamy przykutego do łóżka chłopaka, którym zajmują się nadopiekuńczy rodzice. Im dłużej trwa film, tym jednak pierwsze wrażenie coraz bardziej zaczyna wyglądać na fałszywą iluzję. Szczególnie dziwnie zachowuje się matka. Jej postępowanie jest toksyczne i opresyjne.

Są takie imprezy, na których świetnie się bawisz, jeśli w nich uczestniczysz. Ale jeśli tylko oglądasz z niej nagranie albo słuchasz o niej opowieści, wtedy za nic nie możesz zrozumieć, co w nich było takiego super. Ja mam tak właśnie z filmem "Cicha noc".

Peter Sollett zdołał zrobić film, który ma jasno określoną propagandową tezę, a jednocześnie pozostaje opowieścią chwytającą za serce i wzruszającą. To naprawdę trudna rzecz do wykonania. Zazwyczaj tego rodzaju filmy irytują mnie, ponieważ z łatwością wyczuwam emocjonalną manipulację, tani sensacjonizm i mechaniczne wykorzystywanie cudzej tragedii dla własnych korzyści.

Tom Ford zaczyna "Zwierzęta nocy" od mocnego uderzania. Pierwsza scena jest po prostu świetna, nietypowa i wizualnie fascynująca. Składa widzowi dwie obietnice. Po pierwsze, że będzie to uczta dla zmysłów. Po drugie, że zaprezentuje nam zbitki znaczeniowe nietypowe dla kina, a przez to oferujące nowy punkt widzenia, nową jakość.

Zack Snyder nie wyniósł żadnych wniosków z prac nad "Człowiekiem ze stali". "Batman v Superman: Świt sprawiedliwości" jest widowiskiem kalekim i to przede wszystkim z winy reżysera i jeszcze bardziej Goyera (i pozostałych scenarzystów). Panowie nie wiedzą co to umiar. Nie potrafią się powstrzymać i dlatego próbują na siłę wcisnąć wszystko, co tylko możliwe. Przez to film trwa dwie i pół godziny, choć spokojnie można byłoby go skrócić o godzinę i widowisko tylko by na tym zyskało.

Richard Kuklinski to postać, która aż prosi się o filmową opowieść. Wychowanek toksycznej rodziny przez całe dziesięciolecia prowadził podwójne życie. Z jednej strony starał się ze wszystkich sił stworzyć rodzinę, pozory normalności, której był pozbawiony dorastając. Z drugiej strony kanalizował swoje mroczne popędy pracując jako cyngiel mafijnego bossa. Niestety materiał filmowy został całkowicie zmarnowany przez reżysera Ariela Vromena. Powstał film nudny, mdły, wręcz głupi, który jest stratą czasu.

Ależ to było złe! Idiotyczna fabuła będąca mieszanką ckliwej historyjki matki i dziecka, wizji świata kurierów rowerowych i nieudolnych scen męskiej rywalizacji. "Bez hamulców" przypomina wysypisko śmieci. Można to wszystko znaleźć, nadgniłe pomysły, które pierwotnie mogły być nawet ciekawe, zużyte klisze fabularne i potłuczone sztuczki, które miały pewnie uczynić film dynamicznym thrillerem z dużą dawką adrenaliny. Oglądając to można naprawdę zejść z tego świata, ale powodem nie będzie nadwyżka adrenaliny, a jej całkowity brak. Mimo ostrego montażu i spore liczby scen pościgów, rzecz jest tak straszliwie nudna, że po prostu brak mi słów. Trwa to coś półtorej godziny, ale szczerze mówiąc lepiej bawiłem się oglądając "Sleep" Warhola. Mogę zrozumieć udział w tym badziewiu Josepha Gordona-Levitta, w końcu potrzebował kasy na swój własny film. Nie wiem natomiast, co tutaj robił Michael Shannon. To chyba najgorszy obraz z jego udziałem, jaki widziałem. No dobra, ost...

Na ten film naprawdę czekałem. Ale jednocześnie szedłem do kina pełen obaw. I w jednym i drugim przypadku rozczarowałem się. "Człowiek ze stali" nie był tak złym filmem, jak się tego obawiałem zważywszy na to, co ostatnio serwowali mi Snyder ("Watchmen" i "Sucker Punch") i Goyer ("Jumper" i "Nienarodzony"). Nie był jednak aż tak dobry, jakby tego pragną. Tymczasem Snyder pozytywnie mnie zaskoczył. Powstrzymał się przed przedawkowaniem slow-motion. Udowodnił, że potrafi korzystać z różnych technik filmowych (choć mógł sobie pozwolić na trochę więcej testosteronu w stylu "300", do Supermana to pasuje). Film kosztował grubo ponad 200 milionów dolarów i tym razem widać to na ekranie. Snyder, wraz z ekipą od efektów, wycisnął z kasy wszystko, co tylko się dało. Kilka sekwencji jest naprawdę efekciarski i efektownych zarazem. Jak rzadko kiedy, tak w tym przypadku nie czuło się chaosu. Oto rozmach Hollywoodu w pełnej krasie. N...

Miłość to przygoda małych chłopców. Z otwartymi głowami i sercami zachwycają się tym, co dotąd było dla nich nieznane. Łatwowiernie wierzą w to, co słyszą i co czują. Świat jest prosty, a emocje oczywiste. A potem pojawia się życie. Raz jest to śmierć, innym razem znój dnia codziennego, jeszcze innym - błędy popełnione po drodze. I nagle nic nie jest proste, a uczucia są ostatnią rzeczą, jakiej można zaufać. Miłość przestaje być przygodą, staje się iluzją, która niesie tylko cierpienie. Tak więc trzeba cieszyć się młodością i naiwnością, bo tylko wtedy bajki nabierają realnych kształtów. Jeff Nichols nadal nie zawodzi. Jego trzeci obraz znów jest opowieścią o ludziach z prowincji, ale jednocześnie przemyca elementy najważniejszych gatunków filmowych. "Shotgun Stories" było opowieścią o vendetcie. "Take Shelter" swoistego rodzaju kinem SF. Tym razem nakręcił film przygodowy z elementami romansu. Nie wiem, jakim cudem udało mu się utrzymać stylistykę niezależnego...

UWAGA SPOILERY Dobrze jest zacząć od nowa. Spróbować ułożyć sobie życie, wyjść na prostą. Ale czynić to odwracając się plecami do tego, co uczyniło się wcześniej, poddając się i nie próbować naprawić błędy, jest naiwnością. Jej konsekwencje mogą nie dotknąć nas osobiście. Niemniej jednak przed tragedią nie da się uciec. Debiut Jeffa Nicholsa to opowieść o staromodnej waśni rodzinnej. Z jednej strony są Son, Kid i Boy. Z drugiej Cleaman, Mark, Stephen i John. Wszyscy noszą nazwisko Hayes. Jednak pierwsza trójka pochodzi z czasów, kiedy ojciec był pijakiem i niszczył wszystkich wokół siebie. Druga czwórka pochodzi z czasów nawrócenia, kiedy wyszedł na prostą. Dopóki żył, obie rodziny ignorowały się. Na jego pogrzebie Son powiedział kilka gorzkich słów, doszło do rękoczynów. I jak kamyk może wywołać lawinę, tak to jedno wydarzenie doprowadziło do serii straszliwych konsekwencji. "Shotgun Stories" jest bardzo ponurym filmem, ponieważ Nichols wyraźnie pokazuje, że świadom...