Filmy Torne'a

Z twórców tego filmu są naprawdę szczwane lisy. Całkiem długo udawało im się mamić mnie obietnicą interesującego filmu. Nawet irytująca konstrukcja Sama, jednego z głównych bohaterów, długi czas wydawała mi się przemyślaną próbą rezygnacji z opowiadania historii przez pryzmat doskonałych postaci. Opowieść o ciężarnej matce i jej partnerze, którzy przemierzają spustoszony świat zniszczony przez bunt androidów, naprawdę zapowiadała się interesująco.

Ok. Zaczynam się martwić o nowego "Batmana". Jego współscenarzystą jest Mattson Tomlin, którego opowieści na razie pozostawiają wiele do życzenia. Nie jestem fanem "Power". Nie spodobała mi się też "Chora pamięć".

Oglądając "Jednego gniewnego człowieka" przypomniały mi się czasy świetności Mela Gibsona. "Braveheart", "Okup", nawet słaby "Patriota" - nikt tak się nie mścił jak on. Jason Statham go jednak świetnie zastąpił. A wszystko za sprawą Guya Ritchiego, który tym razem stonował komediowe aspekty i poszedł w stronę mocnego, męskiego i całkiem poważnego kina.

"My, zwierzęta" to kolejna opowieść o dorastaniu w chaotycznym świecie. Głównym bohaterem jest obchodzący właśnie 10 urodziny Jonah, najmłodszy z trzech synów mieszanej rasowo pary. Na początku filmu trójka braci stanowi jedność. W ten sposób radzą sobie z chaosem, jaki panuje w domu, ponieważ ich rodzice na przemian to się niezwykle silnie kochają to znów równie intensywnie nienawidzą. Dochodzi nawet do rękoczynów, a ojciec co jakiś czas na krócej lub dłużej porzuca dom. Chłopcy często więc pozostawieni są samopas. Jonah jest na tyle mały, że większość z tego, co się dzieje, nie jest w stanie zrozumieć. Swoje doświadczenia przelewa na papier rysując obrazki, które wyrażają to, czego nie jest świadomy lub dopiero zaczyna rozumieć.

Rian Johnson po raz drugi pokazał, że najlepiej czuje się kręcąc filmy inspirowane najbardziej wyblakłymi kliszami. Tak było w przypadku "Loopera", gdzie bawił się ideą podróży w czasie. Tak jest i w przypadku "Na noże", gdzie odświeża zgrany motyw morderstwa w posiadłości, a wszyscy są podejrzani.

Zastanawiam się, czy Ricky Gervais naprawdę nadaje się na kinowego reżysera. Jego podejście do komedii doskonale sprawdza się w krótkiej, serialowej formie. Ale w pełnometrażowej fabule nie wypada to przekonująco. No dobrze, nakręcił rewelacyjne "Cemetery Junction", ale zaczynam podejrzewać, że udało się tylko dlatego, że nie był tam jedynym reżyserem. Oba jego samodzielne projekty ("Było sobie kłamstwo" i teraz "Special Correspondents") okazały się zawodem.

"Dziewczyna" należy do filmów podstępnie niemoralnych. Podstępnie, ponieważ owa niemoralność jest bardzo dobrze zamaskowana, zakopana głęboko pod przykrywką bardzo "życiowej" i "ważnej" historii. Twórcy chcieli zapewne zaprezentować opowieść o dojrzewaniu do odpowiedzialności i odkupieniu. Ale droga, jaką obrali jest bardzo wątpliwa.