Filmy Torne'a

Krótki metraż rządzi się swoimi prawami. Wśród nich jest bardzo wyrazista prezentacja relacji i fabularnego zamysłu. Nie ma bowiem czasu na podprowadzanie, stopniowe budowanie więzi. O tej zasadzie niestety zapomnieli twórcy "Passer les champs".

Kino francuskojęzyczne czasami potrafi zaskakiwać. Jak mało która kinematografia na świecie potrafi wykorzystać absurd. Twórczość Quentina Dupieuxa jest tego najlepszym przykładem. Ale nie jest on jedynym reżyserem, którego pomysłowość zaskakuje.

Szczerze mówiąc, to trochę dziwi mnie to, że "Alirón" doczekało się kontynuacji. Samsukces jedynki mnie nie dziwi. Jednak wynikał on z konstrukcji krótkometrażówki, która fajnie obudowała główny pomysł dyskomfortu, jaki czuje jeden koleś, kiedy wydaje mu się, że jego przyjaciel jest gejem i coś do niego czuje. To w zasadzie jest zamknięty pomysł, który prędzej dałoby się rozbudować do pełnego metrażu, niż w krótkometrażowej kontynuacji.

O i to jest bardzo dobry film krótkometrażowy! Ma cały pakiet: doskonały pomysł i świetnie skonstruowaną fabułę, która zarówno naświetla ideę jak i pozwala zaistnieć bohaterom.

Kluczem do sukcesu filmu krótkometrażowego jest pomysł. To jednak wcale nie oznacza, że na nim można poprzestać. O tym niestety zapomnieli twórcy "Starfuckers".

Polska wiocha, czarno-białe zdjęcia i para młodych gejów. Nie trzeba być jasnowidzem, żeby odgadnąć, do czego to wszystko doprowadzi. Fabuła niestety nie jest więc odkrywcza. To ten etap kinowego opowiadania o seksualnych mniejszościach, który najważniejsze kinematografie przeszły jeszcze w XX wieku.

Kiedy filmowcy sięgają po motyw one night stand , to nie po to, żeby opowiedzieć o seksie. Przypadkowe spotkanie staje się SPOTKANIEM. To okazja do intymnej podróży i nawiązania autentycznej relacji z drugim człowiekiem. Z jednej strony jest w tym coś bardzo romantycznego. Z drugiej strony czyni ono jednak spotkanie z obcą osobą wyłącznie na seks czymś wstydliwym, czymś wymagającym dopowiedzenia czegoś więcej, bo sam seks nie jest wystarczającym uzasadnieniem dla kontaktu z drugą osobą.

Chaotyczne życie mężczyzny, który we wszystkim jest połowiczny. To mocno mu skomplikuje życie, kiedy przypadkowe spotkanie sprawi, że odkryje, iż być może tylko w połowie jest heteroseksualny... Krótki metraż z definicji oznacza, że na opowiedzenie ma się mało czasu. Czasami okazuje się, że aż za mało. "Half" jest tego najlepszym dowodem. Film wygląda tak, jakby to był zaledwie zarys pomysłu na fabułę z wizualizacjami kilku kluczowych scen. Jednak relacje bohatera z jego dziewczyną oraz kumplem zdecydowanie należało rozwinąć. To w nich bowiem tkwił klucz do sukcesu filmu, a nie finał z chrapaniem. Dziesięć dodatkowych minut zmieniłoby całość na lepsze. Ocena: 6

Wszyscy znamy ten mem o Instagramie z jabłkiem. Piękne zielone jabłuszko reprezentuje idealny post na Instagramie. Druga strona jabłka jest jednak nagryziona i zaczyna gnić - to rzeczywistości, której Instagram nie pokazuje.

Fabularnie "Stille Dorst" to nic nadzwyczajnego. Ot, kolejna opowieść o spotkaniu dwójki osób. Niby wszystko ich różni, a jednak okazuje się, że coś ich do siebie przyciąga.

Sztampa, którą mogło uratować przewrotne zakończenie. Niestety ono też jest sztampowe.

Upalny dzień. Drogą w dół zbocza podąża starsza kobieta. Wkrótce dogania ją samochód. Prowadzący zna kobietę, rozpoczyna z nią rozmowę. W jej trakcie dowiemy się sporo o tej dwójce i okolicznościach sytuacji, którą oglądamy...

Wyznanie młodego człowieka, który cierpi po rozstaniu z ukochaną osobą. Dlaczego doszło do zerwania, stanie się jasne w trakcie wideo-spowiedzi. Film jest ciekawym obrazem swoistej egzystencjalnej schizofrenii, w której różne aspekty życia pozostają od siebie całkowicie odseparowane. Ale nie wszyscy tak potrafią. I wtedy rodzą się problemy. Ciekawy i niejednoznaczny portret jednostki. Opowieść o głębokich uczuciach i pozbawionych emocji aktach. To historia o desperacji, o pragnieniach i cenie, która czasem jest zbyt wysoka. Ocena: 6

Maud jest kobietą, która skrycie podkochuje się w wynajmującym pokój u jej ciotki dużo starszym mężczyźnie. W jej głowie roi się wizja wielkiej miłości. Niestety kobieta nie potrafi wyrazić swojego uczucia w akceptowany sposób, co stanie się jeszcze bardziej widoczne, kiedy w domu ciotki pojawi się nowy starszy mężczyzna. Ten ewidentnie jest Maud zainteresowany. Ta zaś pozostanie w swoim świecie fantazji. To świat, który nie istnieje, lecz który ma mocny wpływ na rzeczywistość.

Ten film to w zasadzie materiał z pierwszego aktu pełnometrażowego "Are We Lost Forevere". Tyle że trochę przemontowany i podany w innej kolejności (od końca do początku). Pokazuje proces dochodzenie do rozstania cofając się od ostatnich chwil razem po moment, w któym rozpad związku został po raz pierwszy zwerbalizowany. Ponieważ przed obejrzeniem tej krótkometrażówki widziałem cały film, to te sceny nie robiły na mnie wrażenia. Nie jest to nawet cały pierwszy akt, więc oglądając rzucały mi się w oczy uproszczenia i niepełności historii. Ponadto decyzja o uwzględnieniu niektórych scen wydała mi się wątpliwa. Film jest nierówny i nie potrafię odpowiedzieć, czy było to założenie artystyczne, czy po prostu tak wyszło, kiedy łączyło się materiał, który nie powstał z myślą o krótkim metrażu. Ocena: 4

Miła niespodzianka. Nie spodziewałem się, że animowany taniec może mi się spodobać. Zazwyczaj taniec jest w filmach animowanych upraszczany, brakuje ruchu całych ciał i zniuansowania gestów. W "Us Again" wciąż mamy do czynienia z pewną umownością. Niemniej jednak i tak wypada imponująco.

Młody filmowiec próbuje znaleźć pracę w przemyśle porno. Chciałby reżyserować, ale producent widziałby go raczej w roli aktora. W końcu mężczyzna ustępuje. Chwilę potem odkrywa, że zdjęcia robić będzie jego kumpel-filmowiec, którego jakiś czas nie widział. "Porn Love" ma świetny punkt wyjścia. Spotkanie kumpli po latach osób do tego na planie filmu porno? Wydawać by się mogło, że jest to samograj. A jednak Robert Kwilman, który przecież to wymyślił (i też w tym zagrał), zdołał udowodnić, że nawet najlepiej zapowiadająca się historia może wykitować przed czasem.

Jak niewiele różni młodego geja od starej heteroseksualnej kobiety przekonuje się bohater tego filmu. Simon spędzał właśnie niezobowiązujące chwile z przelotnym kochankiem, kiedy na progu jego domu pojawia się babcia. Może nie byłby aż tak zdumiony, gdyby ta mieszkała w okolicy. Ona jednak przebywała w rodzinnej Szwecji i żeby się tu dostać musiała opuścić dom opieki, dostać się na lotnisko, polecieć do Ameryki i dotrzeć do mieszkania wnuka. Kobieta uciekła bez powiadamiania reszty rodziny. Chce zakosztować wolności... Mormor's Visit from Casper Andreas on Vimeo .

Ciekawe, że filmu tego nie ma w filmografii reżysera na IMDb. Choć z drugiej strony nie dziwi mnie to aż tak bardzo. Opowieść o przypadkowym spotkaniu mężczyzn z kobietą wygląda bowiem na pracę domową studenta filmówki. Mamy tu przesadnie położony nacisk na warstwę symboliczną i budowanie zdań wskazujących na wiązane przesłanie. Gdyby tylko reżyser uprościł trochę całość, film z pewnością spodobałby mi się bardziej. Kilka pomysłów było bowiem niezłych. Na przykład zagajenie rozmowy w metrze przez bohaterkę czy późniejszy jej komentarz, kiedy dowiedziała się, że mężczyzna ma na imię Robert. Dla krótkometrażówki więcej naprawdę nie trzeba było, żeby stała się ciekawą opowieścią. Ocena: 4

Najbardziej lubię krótkometrażówki, które zbudowane są na prostym pomyśle z wyrazistym zakończeniem. I coś takiego dostałem właśnie od reżysera "Alirón".