Filmy Torne'a

Francuzi spróbowali swoich sił w gatunku, w którym niekwestionowanymi mistrzami są Brytyjczycy. I trzeba przyznać, że poradzili sobie nieźle. Jednak do "Goło i wesoło" czy "Dziewczyn z kalendarza" "Nagiej Normandii" sporo brakuje.

Francuzi postanowili pobawić się w kino typowo skandynawskie. Udowodnili jedynie tyle, że komedia samą fabułą nie stoi, że ważniejsza od niej jest werwa, z jaką historia jest opowiedziana.

Kiedy słyszę termin "francuska komedia", staje mi przed oczami dość wyraźni obraz tego, czego mogę się spodziewać. I na szczęście nie muszę nikomu opisywać, co mam na myśli. Mogę po prostu wskazać film "Moja rodzina już cię uwielbia". Jest to właśnie kwintesencja tego wszystkiego, co w moim przekonaniu składa się na typową, średniawą francuską komedię. Są sympatyczni, nieco karykaturalni bohaterowie. Jest humor, który często nie jest wcale tak zabawny, jak się wydaje, a do tego często balansuje na granicy głupoty. Sama fabuła podąża sinusoidalną drogą wzlotów i upadków, konfliktów i godzenia się. Ale wszystko to jest mocno stonowane, choć jednocześnie twórcy próbują przekonywać, że są to kwestie kardynalne, jeśli chodzi o być albo nie być związku.

Kino na wskroś hermetyczne. Jeżeli ktoś nie trawi estetyki i wyobraźni Agnès Jaoui, lepiej niech się trzyma jak najdalej od tego filmu. "Książę nie z tej bajki" wyda się takim osobom nudny, nieczytelny, męczący. Jaoui postanowiła pokazać neurotyczne, chwilami wręcz psychotyczne oblicze baśni. Większość z nas w tym bądź innym okresie życia marzy o "życiu jak z bajki", czy to o rycerzu, który wyrwie nas z rąk opresyjnej rodziny, czy też o księżniczce, dla której stracimy serce od pierwszego wejrzenia. Ale prawie nigdy nie zastanawiamy się, jakie byłyby konsekwencje wkroczenia bajki w nasz świat neuroz, kompleksów, niedoskonałości charakteru. Wykorzystując najpopularniejsze baśnie świata Jaoui tka gobelin ludzkiej duszy. I nie jest to piękny obraz, ale dla tych, którzy wiedzą, jak go czytać, będzie mimo to bardzo interesujący. Nie wszystkie bajki udało się reżyserce równie ciekawie przeszczepić do współczesności. Mnie najbardziej spodobał się pomysł odwrócenia p...

Nie jest łatwo znaleźć swoje miejsce na ziemi. W miejscu trzymają nas normy społeczne, przyzwyczajenia oraz rodziny. I nawet kiedy wiemy, że musimy się uwolnić, bo inaczej zwariujemy, to i tak próbujemy oszukać system, wybrać drogę na skróty albo asekurować się z cudzą pomocą. Tak się jednak nie da. Simon i Julien to dwaj kumple ze szkoły. Kiedy Simon zerwał z dziewczyną i wrócił do rodziców, odnowili przyjaźń. I wkrótce wpadli na pomysł porzucenia rodzinnych stron, wyruszenia niczym współcześni nomadowie w świat, a dom ich miał być tam, gdzie akurat zatrzyma się ich bryka. Trudno sobie wyobrazić lepszą parę do realizacji tego planu. Przyjaciele doskonale się bowiem uzupełniają. Simon od zawsze przyzwyczajony jest, że ktoś się nim zajmuje. I choć ma już dość nadopiekuńczości matki, to nie potrafi się inaczej zachowywać. Julien z radością daje się wykorzystywać. Ma to w naturze. Korzystał z tego ojciec, a teraz Simon. Ale plan był od samego początku poroniony. Bo choć Simon i Jul...

Czy lepiej jest być ofiarą, czy też próbować przetrwać za każdą cenę? Oto pytanie, które stawia na początku filmu główny bohater François. Jednak jego historia pokazuje, że nie zawsze możemy na pytanie odpowiedzieć, czasem to życie odpowiada za nas. II Wojna Światowa. Luksemburg jest częścią Rzeszy. Jak we wszystkich krajach okupowanych mieszkańcy mają do wyboru kolaborować albo działać w podziemiu. Ojciec Françoisa wybrał tę pierwszą drogę. Jego syn początkowo także nią podążał, aż w końcu miał dość. Zrezygnował z niemieckich studiów, co równoznaczne było z poborem do wermachtu. Aby tego uniknąć, decyduje się zniknąć w kopalni, jak wielu mu podobnych. Pewnie wszystko ułożyłoby się dobrze, gdyby nie fakt, że jednym z towarzyszy niedoli jest René, jego były przyjaciel, z którym ma nierozwiązane sprawy z przeszłości oraz niezdrowa ciekawość, przez którą wtryni nos w nie swoje sprawy. Podstawowa zasada ukrywania się to nie wychylać się. François jej nie dochował. "Réfractaire" o...

Francuski film o nastolatkach. Od razu więc można domyślić się, co też pojawi się na ekranie: młodzi ludzie, dla których seksualność nie ma etykietek czy granic. W przeciwieństwie jednak do większości podobnych filmów, zamiast trójki bohaterów, jest ich tym razem pięcioro. Reszta to już jednak bardzo typowa historia, niezależnie od tego, co w wywiadach próbują sprzedać widzom twórcy. "Chacun sa nuit" jednak idzie jeszcze jednym tropem, tropem podjętym parę lat wcześniej przez Larry'ego Clarka w filmie "Bully". Oba obrazy łączy podobna historia oraz fakt oparcia ich na faktach. Jednak różni je podejście do tematu. Clark dokonuje wiwisekcji grupy, próbuje znaleźć wytłumaczenie, rozgryźć motywy zbrodni. Z kolei Arnold i Barr wolą nakreślić dynamikę grupy, wzajemne relacje, więzi emocjonalne. Nie dają jednak odpowiedzi na pytanie "dlaczego?". Każdy widz musi ułożyć tę historię samodzielnie, a być może i tak nie znajdzie w niej jednoznacznego wy...