Filmy Torne'a

Myślałem, że formuła kilku przeplatających się ze sobą opowieści już dawno się wyczerpała. Najwyraźniej historia właśnie zatoczyła koło, bo "(Nie)długi i szczęśliwie" to już druga (po "Im więcej, tym przyjemniej") produkcja zrealizowana w tym formacie, którą widziałem w ostatnich miesiącach. Choć z drugiej strony Paolo Costella specjalizuje się w portretach zbiorowych współczesnych Włochów, więc ten film nie jest aż tak wielkim zaskoczeniem.

Nie wiem, jak on to robi, ale Ferzan Özpetek pozostaje wciąż tym samym reżyserem, jakim był dwie dekady temu. Jego filmy nadal budowane są wokół tajemnicy, śmierci i związków, które dobiegły końca lub którym koniec grozi. Zmieniają się aktorzy (choć część powraca), miejsca, szczegóły fabuły, ale istota opowieści pozostaje niezmienna. A mimo to reżyser wcale nie nudzi. Oglądając kolejne jego filmy nie czuję się zmęczony czy poirytowany wtórnością. Zamiast tego odnajduję komfort tej samej magii, pełnej wzruszeń i piękna ukrytego w życiowych tragediach.

This is a man's world, this is a man's world But it wouldn't be nothing, nothing without a woman or a girl Od słów tej piosenki zaczyna się film "Inny niż kto". Jego reżyser Umberto Riccioni Carteni postanowił dość ciekawie zinterpretować słowa i wykazać, że rzeczywiście świat mężczyzn jest niczym bez kobiety. Konsekwencją tej reinterpretacji jest nowa definicja rodziny. Przystojny Piero jest niepoprawnym playboyem. Od lat związany jest z Remo, ale od czasu do czasu lubi sobie skoczyć w bok. Kiedy jednak niespodziewanym zbiegiem okoliczności stanie się kandydatem na burmistrza w konserwatywnym mieście na północy Włoch, wszystko się zmieni. Jego zastępczynią zostaje Adele, kobieta tak różna od Piero jak to tylko możliwe. Oczywiście kłócą się, a jak wiadomo, kto się czubi ten się lubi. Ku swemu przerażeniu Piero odkrywa, że nie jest odporny na kobiece wdzięki i po raz pierwszy w swym życiu zakochał się w przedstawicielce płci przeciwnej. Co jednak począć z Remo, bez...