Filmy Torne'a

Umysły ścisłe mają większe szanse na przetrwanie wśród przestępców i zwyrodnialców. Są uwarunkowani, by na wszystko patrzeć poprzez proste matematyczne równanie zysków i strat. Wystarczy, że rzucą okiem na bilans, by wiedzieć, jaki kierunek działań podjąć. Nie ma u nich miejsca na wielkie dramaty egzystencjalne. Jeśli nawet pojawiają się sytuacje, które wytrącają ich z równowagi, wystarczy że przypomną sobie, jak wygląda bilans i które aktywa należy ratować, by makiaweliczna zasada "cel uświęca środki" przysłoniła całą resztę.

Czy Andrew Niccol jest w stanie się jeszcze pozbierać i przypomnieć światu, że kiedyś był solidnym reżyserem? Próbuję w to wierzyć od dekady i od dekady jestem raz za razem zawiedziony. "Dobre zabijanie" to oczywiście krok w dobrym kierunku. Ale to o niczym nie świadczy, bo przecież jest krok zrobiony po "Intruzie", jednym z najgorszych filmów jakie widziałem w tej dekadzie.

Denis Villeneuve musi jak najszybciej wrócić do Kanady i porzucić Hollywood. "Sicario", jak wcześniej "Labirynt", może robić wrażenie tylko i wyłącznie w przypadku, w którym wyłączy się myślenie. Tak, reżyser wie, jak budować obrazy. Sposób pokazania historii (dodatkowo podsycony prostą, ale niepokojącą ścieżką muzyczną) robi mocne wrażenie. Nadaje filmowi intensywność, przykuwa uwagę, wciąga.

Pomysłowe wywrócenie do góry nogami bajki "Piękna i bestia". On jest samotnikiem naznaczonym tragedią, ona optymistyczna ekstrawertyczką, która z niejasnych powodów jest bibliotekarką. On zawodowo pomaga ludziom. Ona zupełnie prywatnie pomoże jemu. A wszystko przez jedną gadatliwą papugę. Fajny pomysł, z wykonaniem różnie. Jak na mruka Lyman jest strasznie gadatliwy. To trochę przeszkadzało. Głupio bowiem wygląda ekspozycja, którą zaraz twórcy demaskują jako kłamstwo. I pojawienie się Fiony w niczym tu nie pomaga. Przy niej każdy normalny człowiek wygląda jak milczek z dziczy. Potwierdzanie dialogami tego, czego nie pokazuje się w inny sposób jest marnym zabiegiem. Za to historia papugi i żyć ludzi, z którymi była związana. To wypada znakomicie. Świetny przegląd historii, życiowych tragedii, rozczarowań ale i radości. Do tego wdzięcznie na ekranie wypadają zwierzęta i to nie tylko papuga ale również pies głównej bohaterki. Ocena: 6