Filmy Torne'a

Naprawdę nie jestem w stanie uwierzyć, że "HollyBlood" to tegoroczna produkcja. Wygląda to raczej, jak hiszpańska imitacja któejś z komedii Jasona Friedberga i Aarona Seltzera (np. "Poznaj moich Spartan"), dla której punktem wyjścia były paranormalne romanse w stylu "Zmierzchu".

Nie rozumiem, dlaczego w takich filmach jak ten grają pierwszoligowi aktorzy. Za każdym razem odnoszę wrażenie, że gwiazdy kina klasy B, które na tego rodzaju produkcjach oparły swoje kariery, są okradane. A dla Kingsleya i Banderasa udział w "Ochroniarzu" poza przelewem nic nie znaczy. Ba, może im nawet zaszkodzić. Bo to nie jest dobry film. I ich udział w ogóle nie zmienia tej oceny.

"Mój brat to wampir" zdecydowanie nie jest filmem dla każdego. Osoby obcujące zazwyczaj z "normalnymi" filmami kinowymi nie wytrzymają prymitywnego humoru i wyraźnie widocznego braku budżetu. Ja jednak lubię od czasu do czasu obejrzeć właśnie coś zrobionego może w domowych warunkach, ale z pasją i pomysłem.

Świat się kończy! Kolejna udana ekranizacja powieści, jaką widziałem w tym roku? Niesamowite.

Elitarna szkoła dla dziewcząt. Pewnej nocy dochodzi do tragedii. Jedna z uczennic wyskoczyła przez okno swojego pokoju i zabiła się. A może została zabita? Jej miejsce zajmuje inna uczennica, która wkrótce wda się w konflikt z grupą popularnych uczennic. Po zbiorowej nawalance wszystkie dostają karę. Wkrótce kolejne dziewczyny z grupy zaczną znikać lub umierać w tajemniczych okolicznościach. Czy to sprawka nawiedzającego szkołę ducha dawno zmarłej dziewczyny? A może dzieje się tu coś mniej paranormalnego?

W Alpach rozbija się nowoczesny samolot pasażerski. Do pracy nad oczytaniem danych z czarnej skrzynki po zniknięciu prowadzącego śledztwo zostaje oddelegowany Mathieu Vasseur. Ma fantastyczny słuch i jest świetny w swojej pracy. Problem w tym, że nie potrafi odpuścić. Kiedy coś sobie wbije do głowy, to będzie działał nawet jeśli zagrozi to jego stanowisku i małżeństwu.

Przewrotny skandynawskich kryminał z dużą dawką ironii. "Miłość dla dorosłych" to opowieść o ludziach, którzy po prostu chcieli żyć zgodnie ze swoją wizją szczęścia. Problem w tym, że były to kolidujące ze sobą wizje.

Amerykańskie kino rozrywkowe postanowiło pogrążać widzów w mrocznych wizjach rozpadających się od wewnątrz społeczeństw. "Joker", "Batman" mają już całą masę naśladowców. Wszystkie te filmy pokazują ludzi żyjących w brudnych miastach, w których króluje przestępczość i nihilizm, a elity są tak zajęte sobą, że w ogóle nie interesuje ich świat zwykłych osób.

Su i Jack są parą, która czuje, że potrzebuje zmiany. Postanawiają więc zrobić wypad za miasto odcinając się od nowych technologii: komórek, social mediów. To ma być czas na regenerację egzystencjalnych baterii i spróbowanie wyznaczenia sobie nowych celów. I rzeczywiście, początkowo są w raju. Piękna przyroda, cisza, spokój i tylko oni. Problem w tym, że tak naprawdę nie są sami. Su i Jack z opóźnieniem odkryją, że na świat przybyli Obcy...

Edukacyjna przypowiastka o tym, jak przypadkowe i absurdalne są zamachy. Film składa się z trzech przeplatających się nowelek. Każda powiązana jest z inną słynną w mediach strzelaniną.

"To nie moje miejsce" to film z rodzaju tych, w których podobają mi się użyte przez reżyserów elementy, ale nie podoba mi się to, jak są użyte. Bani Khoshnoudi opowiada w sumie dość typową historię o ludziach, którym los nie sprzyjał i muszą znaleźć w sobie siły, by walczyć o swoje, by coś dobrego doświadczyć w życiu. Nie jest to łatwe, kiedy żyje się przeszłością, kiedy pozostaje się zamkniętym na to, co oferuje świat.

"Milczenie" to opowieść rozgrywająca się na prowincji. Ktoś urządza polowania na młode kobiety. Czyni to w rejonie zwierzęcego sanktuarium, którym opiekuje się były myśliwy, a teraz alkoholik-ekolog. Kilka lat wcześniej zaginęła jego córka. Mężczyzna odmawia uznania, że nie żyje i wciąż wywiesza ogłoszenia z prośbą o informacje na temat zaginionej. Jest też nowa szeryf, która będzie zmuszona do podjęcia dramatycznych decyzji dla ratowania własnej rodziny...

Czasami twórcy tak bardzo chcą ukryć prawdę o swoim filmie, że cały wysiłek wkładają w maskowanie tego, o czym naprawdę opowiadają. Niestety nie pozostawia to wiele miejsca na samą historię. W efekcie cierpi na tym całość.

Ciekawe, że czasy pandemii współistnieją z rosnącą liczbą filmów hiszpańskich, których miejscem akcji są kluby dla swingersów. Najpierw widziałem "Im więcej, tym przyjemniej", a teraz "Swing! La vida d'un secret". Oba tytuły łączy również to, jak bardzo nijakie i w gruncie rzeczy nudne się okazały. Jakby temat swingersów wyssał z twórców wszelką oryginalność.

"Zabijam gigantów" wpisuje się w bogatą historię filmów, które opowiadają o dziecięcej traumie przez pryzmat dziecięcych doświadczeń. Stąd obowiązującym językiem jest ten związany z magicznym myśleniem charakterystycznym dla baśni. To dlatego giganci nie są tu metaforą, lecz pojawiają się naprawdę. Są częścią magicznej rzeczywistości głównej bohaterki, która w ten sposób radzi sobie z bolesnymi faktami.

Coś mi mówi, że dziś taki film nie mógłby powstać. A w każdym razie nie z taką obsadą. "Szkolna zaraza" bierze sobie bowiem mocno do serca to, że jest wariacją na temat epidemii zombie. Znaczną część filmu stanowią więc krwawe sekwencje. Twórcy nie szczędzili sił na widowiskową jatkę i muszę powiedzieć, że sprawdzili się w swojej robocie świetnie.

"Biała jak śnieg" to rozgrywająca się współcześnie wariacja na temat baśni o Śnieżce. Główna bohaterka to młoda dziewczyna pracująca razem z macochą w należącym do nich ośrodku. Sprawy skomplikują się, kiedy na śliczną dziewczyną zwróci uwagę kochanek macochy. To prowadzi do próby morderstwa, które kończy się rozpoczęciem przez bohaterkę nowego życia. Dziewczyna nagle zacznie odkrywać uroki seksu. A pomoże jej w tym grupa mężczyzn, odpowiedników bajkowych krasnoludków...

Amerykańskie produkcje Netfliksowi nie wychodzą, ale na szczęście inne części świata trochę to rekompensują. "Kryptonim: Imperator" nie jest może najbardziej oryginalnym filmem w historii, ale ma coś, czego brakuje amerykańskim produkcjom Netfliksa - spójność i konsekwentnie prowadzoną narrację.

Jakim cudem Netflix jest największą platformą streamingową na świecie, skoro nie znają nawet podstaw produkcji filmowej? "Dzienna zmiana" to kolejny z niekończącej się listy netfliksowych filmów, który zamiast do emisji powinien trafić do dalszego opracowania. Na obecnym etapie oferuje jedynie ogólny zarys świata oraz fajny design wampirów. I nic więcej.

Kobieta z narzeczonym wraca w rodzinne strony. Jest piękna, słoneczna pogoda, idealna do leniwego nic nierobienia. Ale - jak to zwykle bywa - rodzinne relacje nie są harmonijne. Pojawią się tarcia, konflikty. Tych kilka dni spędzonych w pięknych warunkach przyrody wpłynie na przyszłość wszystkich bohaterów filmu...