Filmy Torne'a

Jeszcze nie tak dawno temu wydawało mi się, że filmowcom nie uda się ciekawie opowiedzieć o czasach covidowego lockdownu i obostrzeń. A tu proszę, kolejny przykład na to, że się myliłem.

Trzy krótkie skecze sklejone w jedną krótkometrażówkę. Każda część to inna historia i inni bohaterowie. Wszystkie łączy wspólny temat rozdźwięku pomiędzy słowami a czynami, pomiędzy deklarowanymi chęciami, a tym, do czego jesteśmy naprawdę skłonni. W sumie jest to opowieść o tym, że bycie sobą jest bardziej skomplikowane, niż się to może wydawać.

Grupa osób opowiada przed kamerą o swoich doświadczeniach z pewnym młodym, obiecującym reżyserem. Ich opowieści przeplatane są scenkami rodzajowymi z interakcji, o których opowiadają bohaterowie. Z ich słów wynika, że reżyser nie żyje, prawdopodobnie popełnił samobójstwo.

Szczerze mówiąc, to trochę dziwi mnie to, że "Alirón" doczekało się kontynuacji. Samsukces jedynki mnie nie dziwi. Jednak wynikał on z konstrukcji krótkometrażówki, która fajnie obudowała główny pomysł dyskomfortu, jaki czuje jeden koleś, kiedy wydaje mu się, że jego przyjaciel jest gejem i coś do niego czuje. To w zasadzie jest zamknięty pomysł, który prędzej dałoby się rozbudować do pełnego metrażu, niż w krótkometrażowej kontynuacji.

Najbardziej lubię krótkometrażówki, które zbudowane są na prostym pomyśle z wyrazistym zakończeniem. I coś takiego dostałem właśnie od reżysera "Alirón".

Jedno miejsce i kilkunastu bohaterów, których losy są ze sobą splecione, a zarazem pozostają niezależne od innych. "Piana party" to powrót do filmowej formuły, której już dawno nie widziałem, a która w wykonaniu Hiszpanów zawsze sprawiała mi dużo radości. Nie dlatego, że są to filmu dobre, ale dlatego, że hiszpańska wrażliwość i mentalność idealnie współgra z tą formułą.