Filmy Torne'a

SPOILER Jakoś nie potrafię uwierzyć, że za fabułę tego filmu odpowiada jedna osoba i jest nią reżyser. Historia jest tak idiotyczna, że znajduję na nią jedno wytłumaczenie: sklejając scenariusz autor pomylił się i część to tekst z innego projektu. Tylko tak to, co obejrzałem, ma jakikolwiek sens.

Pierce Brosnan ma piekielnie utalentowanego syna. "Zabić ojca" nie miało się bowiem prawa udać, gdyż Sean Brosnan dokonał karkołomnej zbitki kina zemsty klasy C z art-house'owym dziełem skupionym na emocjach, symbolach, sztuce. Zazwyczaj takie mieszanki prowadzą do nadętego artystycznego bełkotu. U Brosnana jakimś cudem daje efekt pierwszorzędnego filmu typu "północne szaleństwo" i klimatycznej przypowieści o zemście. Całość wypada po prostu fascynująco.

Kiedy "Hercules" wszedł do naszych kin, nie miałem najmniejszej ochoty go oglądać. Teraz jednak postanowiłem dać mu szansę. Mój instynkt mógł mnie przecież zawieść i film mógł okazać się fajną rozrywką. A jednak moje przeczucia były właściwe. Brett Ratner dokonał rzezi materiału wyjściowego. Jego "Hercules" wydaje się ledwie zarysem historii, która mogła stać się wstępem dla scenariusza epickiego widowiska.

Najlepszy w "Rogach" jest pomysł prezentacji diabła. Zarówno kultura masowa, jak też ludowe chrześcijaństwo czyni z niego postać demoniczną, wroga nie tyle człowieka co samego Boga. Ale u Ajy (i Joe Hilla, autora literackiego pierwowzoru), diabeł wcale nie jest zły. A w każdym nie w dualistycznym, manichejskim znaczeniu tego słowa. W "Rogach" diabeł jest wrogiem człowieka ale nie Boga. Przeciwnie, jest narzędziem w rękach Wszechmocnego, radykalnym, lecz niezbędnym, kiedy na Ziemi pleni się zło. Diabeł ujawnia mroczne oblicze człowieka, odsłania grzechy nie tylko przed samym człowiekiem ale przed całym światem. Ujawnione grzechy wymagają też kary. Są to dwie rzeczy, które człowiek najbardziej na świecie nie cierpi. Nic więc dziwnego, że "szkaluje" diabła. Ale "Rogów" nie można uznać za film satanistyczny, bo w gruncie rzeczy pokazuje on obraz diabła jako sługi Boga, podczas gdy większość kultów satanistycznych podąża drogą manichejską, czyniąc z s...

Joe Carnahan ma u mnie spory kredyt zaufania po fantastycznym "Asie w rękawie". Robi jednak wszystko, by w ekspresowym tempie wyczerpać limit. Po rozczarowującej "Drużynie A" spadł jeszcze niżej w przypadku "Przetrwania", dając mi zamiast świetnej męskiej rozrywki medytację na temat różnicy między śmiercią na własne życzenie a tą przychodzącą z zewnątrz. Medytacja Carnahana jest dość płytka i sprowadza się do męczenia widza obrazkami żony (dla nikogo chyba nie będzie zaskoczeniem ostatnie ujęcie z jej udziałem) i nieustannym cytowaniem marnego wierszydła. Morał Carnahana też niczego nie wnosi przekonując nas, że śmierć na własne życzenie należy zaakceptować i przyjąć (nawet jeśli jest totalnym idiotyzmem jak w przypadku Diaza, którego należało zdzielić w łeb, kiedy zachował się jak mazgaj), natomiast należy walczyć o przetrwania wtedy, kiedy śmierć czyha z zewnątrz. Film bronią trzy sceny akcji: katastrofa samolotu, scena nad przepaścią (tak, nawet...

Grupa znajomych spędza wolne chwile wylegując się na meksykańskiej plaży. Parę dni przed powrotem wpadają na genialny plan, by wybrać się do ruin, o których nikt nie słyszał lub słyszeć nie chce. Reszta filmu jest równie typowa, co ten początek. Mimo wtórnej fabuły film wypadł całkiem niezły. Byłem pozytywnie zaskoczony. Nie jest to mistrzostwo świata. Wiele rzeczy można było nakręcić lepiej. Jednak mimo wszystko jest w nim emocjonalna intensywność wystarczająca, bym się nie nudził. Imponująco wypada obsada filmu. To młode ale gorące nazwiska, które mają szansę na niezłą karierę, a Joe Anderson mógł nawet liczyć na coś więcej. Trochę się dziwię, że zgodzili się oni wystąpić w obrazie, od którego na kilometr zajeżdża gatunkowym gettem. Pewnym wytłumaczeniem jest fakt, że producentem jest Ben Stiller. Jeśli jednak liczyli, że jego osoba pomoże im w przyszłości w karierze, to się chyba przeliczyli. Ocena: 6

Horror należy do tych gatunków, które najlepiej sprawdzają się jako barometry społecznych nastrojów. W końcu muszą odwoływać się do naszych lęków. Kiedy Romero kręcił swoich "Szaleńców" kończyła się właśnie era "Dzieci Kwiatów". Niewinność i wiara w czystość ludzkiego ducha rozwiewała się niczym dym marihuanowego skręta. Jej miejsce zajmowała mroczna strona człowieczeństwa: demony i skrywane namiętności. Dlatego też tak często w latach 70. w horrorach mieliśmy do czynienia z opętaniami czy to nadprzyrodzonymi czy też wytworzonymi przez człowieka. To właśnie dlatego Romero pokazywał nam świat, w którym człowiek sprowadzony został do stworzeń żyjących bez żadnych hamulców. Dziś boimy się (a przynajmniej boją się Amerykanie) czegoś zupełnie innego. Żyjemy w czasach Patriot Act i terrorystycznego zagrożenia. Przeraża nas zatem łatwość, z jaką sąsiad może zwrócić się przeciwko sąsiadowi, a najlepszy przyjaciel niespodziewanie staje się śmiertelnym wrogiem. Przeraża też p...

Cóż, nie jestem zwolennikiem tego rodzaju filmów biograficznych. Całość składa się z serii zdarzeń, które mają pokazać, jaką to niezwykłą osobą jest bohaterka filmu. Wygląda to raczej tak, jakby twórcy usprawiedliwiali się, dlaczego film robią (zobaczcie, jaka ona niezwykła), zamiast naprawdę opowiedzieć o Amelii. Ja jednak wolę filmy, w których to bohater, a nie związane z nim wydarzenia są na pierwszym miejscu (np. "Bronson", "Boski"). Jest jednak pewna przewrotność w "Amelii", która broni film przed porażką. Na pierwszy rzut oka mamy tu opowieść o bardzo niezależnej kobiecie, która nawet dziś uchodziłaby za jedyną w swoim rodzaju. Ceni sobie wolność i ciągłe parcie do przodu. Można by rzec iż jest to modelowy przykład sufrażystki (jeśli jeszcze nie feministki). Ale przy bliższym przyjrzeniu się obrazek nie jest już tak idealny. Nair (specjalnie czy też przypadkiem) nakręciła przypowieść pochwalną prostytucji. Amelia prostytuuje się tutaj, by zdobyć fund...