Filmy Torne'a

Na tym blogu do znudzenia powtarzam, że wtórność komedii romantyczny wcale mi nie przeszkadza. Wszystkie mogłyby być robione na bazie jednego scenariusza i byłoby to ok. W tym rodzaju kina od wydarzeń istotniejsze są dla mnie osoby, którym te zdarzenia się przytrafiają. Jeśli zainteresują mnie bohaterowie, jeśli uwierzę w łączące ich uczcie, jeśli dostanę barwny, zabawny drugi plan, wtedy fakt, że jest to setna opowieść o tym samym, nie będzie mi przeszkadzał.

Lekka i zabawna komedyjka dla nastolatków o tym, jak trudno jest połapać się w sprawach sercowych i seksualnych. Gdyby tak się chwilę zastanowić, to "Pamiętnik Carloty" okazuje się filmem pustym. Każdy z wykorzystanych pomysłów, by już wcześniej realizowany na ekranie wielokrotnie. Całość poza próbą wywołania chwilowej radości zdaje się nie mieć większego sensu. Jednak mimo, że pusty, to opowiedziany jest z jajem i humorem. Wiele scen na swój głupawy sposób było bardzo zabawnych. Film najlepiej ogląda się w grupie, funkcjonując jako wstęp do całonocnej zabawy. Ocena: 6

Pusty film o pustym życiu hiszpańskich nastolatków. Całymi dniami nie robią nic innego, jak tylko balują i komplikują sobie życie uczuciowe. Twórcy "Mentiras y gordas" kompletnie bez pomysłu podeszli do tematu. Zamiast drapieżności i humoru (tego akurat odrobina, ale tylko odrobina, się znalazła) otrzymałem mdłą operę mydlaną z jedną piękną choć do bólu przesłodzoną w swym tragizmie sceną końcową. A może narzekam, bo za dużo naczytałem się Ellisa, który o młodych pisał dość konkretnie. "Mentiras y gordas" przywodzi na myśl "Km. 0" czy "Amor de hombre". Mamy tu do czynienia z tą samą konstrukcją wielowątkowej opowieści splatającej się ze sobą. Bohaterowie gonią za iluzjami, karmią się nieistniejącymi uczuciami, wykorzystują siebie nawzajem i uciekają przed rzeczywistością. A kiedy pojawi się szansa na prawdziwe uczucie, w większości przypadków spieprzą to, zanim jeszcze będzie miało ono okazję rozkwitnąć. Na tle wspomnianych wyżej filmów ta produk...