Filmy Torne'a

Ach, seans "Zakochanych w Rzymie" przyprawił mnie o głęboką depresję. To było jak oglądanie występu chorego na alzheimera, który jest jeszcze na tyle świadomy, żeby pragnął po raz ostatni wejść na scenę, lecz niestety mota się i plącze przy najprostszych nawet tekstach. W "Zakochanych w Rzymie" jest wszystko, co potrzeba, by zrobić mistrzowską komedię. Świetny pomysł z prysznicem, zabawne teksty o grabarzach, ciekawa konstrukcja połączenia przeszłości z teraźniejszością. Jednak Allen nie potrafi tego połączyć w jedną spójną całość. Co gorsza, większość dowcipów zostaje spalona przez sprowadzenia poszczególnych wątków do najgorszych stereotypów o Włochach. W Barcelonie i Paryżu potrafił przekuć stereotypy w żywą materię filmu, w Rzymie kompletnie się pogubił i nawet Wieczne Miasto wygląda tu mniej atrakcyjnie niż w rzeczywistości. Nie sądziłem, że dla Allena może być gorsze miasto niż Londyn. Niestety Rzym okazał się ziemią przeklętą. Ocena: 3

Ekwilibrystyka jaką uprawia Carlos Saura przestaje mnie już zaskakiwać, a po prostu nuży. Jego najnowszy film jest operą, nie będąc operą, opowiada o procesie tworzenia opery, a jednocześnie próbuje tworzyć rzecz hermetycznie zamkniętą i odciętą od zewnętrznego świata. "Io, Don Giovanni" okazuje się ostatecznie eksperymentem, który dużo zapowiada, ale niewiele ostatecznie oferuje. Jest kilka elementów, które naprawdę mi się spodobały. Przede wszystkim sekwencje, w których Saura pokazuje, jak tworzone są kolejne partie opery Mozarta. Scena, w której da Ponte opowiada Mozartowi początek fabuły jest chyba najlepszą sceną całego filmu. Podobały mi się wszystkie zabiegi formalne, które przekształcały ekran w scenę operową z podświetlanymi dekoracjami czy też tłem namalowanym na materiale. (Emilia Verginelli) Irytowała mnie z kolei całą intryga, z postaciami Annetty i Adriany na czele. Dialogi, które w zamierzeniu miały chyba być operowe, są tak kiczowate, że nie potrafię zaakcepto...