Filmy Torne'a

Jak mówi stare porzekadło: "Lepsze jest wrogiem dobrego". I świetnie pokazuje to przykład filmu Clarka Gregga "Sprawa zaufania". Reżyserowi nie wystarczyła prosta opowieść o podszewce Hollywoodu, musiał w to upchnąć nieco zbyt mocno naciąganą fabułę i garść realizmu magicznego. Może w innych rękach udałoby się to skomponować w interesującą całość. W wersji Gregga po prostu rozłazi się na boki.

Amerykanie uwielbiają temat damsko-męskiej przyjaźni, która nie istniej. Ale mogliby przestać kręcić filmy o tym. Przynajmniej przez jakiś czas. Temat jest kompletnie wyczerpany i potrzeba mu mocnej, długotrwałej regeneracji. A w każdym razie ja muszę od tego tematu odpocząć.

Jeszcze parę lat temu "Najlepsze najgorsze wakacje" miałoby u mnie zdecydowanie wyższą ocenę. Film zawiera bowiem wszystko to, co dobry przedstawiciel kina niezależnego mieć powinien. Jest więc cała gromadka toksycznych, lecz sympatycznych postaci, jest bohater nie wpisujący się w zastaną rzeczywistość i jest opowieść o dorastaniu do własnego potencjału. Do tego wszystkiego film ma świetną obsadę. Allison Janney wyprawia szalone rzeczy. A Sam Rockwell jest czarującym wiecznym chłopcem. Problem w tym, że to wszystko już oglądałem. Zmieniają się szczegóły, ale nic więcej. Głównego bohatera od postaci z innych filmów odróżnia tak naprawdę tylko naburmuszona mina. Janney nie pokazuje nic, czego już nie wykorzystała w dziesiątkach innych filmów (jak choćby w "Parze na życie"). Zaś bohater grany przez Rockwella mógłby być bratem Billa Hadera z "Do zaliczenia". Jestem już zmęczony tymi wszystkimi powtórkami z rozrywki. Choć bowiem wciąż jest to czarujące, ...

Ten film przywodzi miłe wspomnienia, kiedy Goldie Hawn grała w "Ptaszku na uwięzi" z Melem Gibsonem i w "Damie za burtą" z Kurtem Russellem. "Złodziej tożsamości" odwołuje się do tego samego wzorca komediowego: dwójka niedobranych osobników płci obojga, którzy zmuszeni są być ze sobą z powodu zewnętrznych okoliczności. Niestety z obrazu Setha Gordona wieje nudą i z całą pewnością za pół roku nie będę o nim pamiętam, a co tu mówić o 10, czy 20 latach. Może to brak wątku miłosnego jest powodem rozczarowania tym filmem? Nie wiem, ale jedno jest pewne: Melissa McCarthy i Jason Bateman nie współgrają ze sobą. Każde z osobna jest zabawne, ale po zsumowaniu okazuje się, że czegoś brakuje. Reżyser stara się cały czas uatrakcyjniać fabułę, ale i tak w "Złodzieju tożsamości" znalazłem może ze dwa naprawdę zabawne momenty (Eric Stonestreet – świetna transformacja – i węże) i jeszcze dwa, gdzie można się uśmiechnąć. Koniec końców rzecz okazała się roz...

"Daj, proszę" to ciekawy film głównie ze względu na jego bohaterki, skomplikowane kobiety, które albo wydają się bardziej wredne, niż są w rzeczywistości bądź też nie są tak dobre, jak chciałyby wierzyć. Ot Kate, cały czas rozdaje pieniądze bezdomnym, troszczy się o nich. Ale kryje się za tym egoistyczna potrzeba ukojenia wyrzutów sumienia jak i nieuświadomiona potrzeba karmienia się niedolą innych. Nie potrafi tych, którzy mają "gorzej" od niej, traktować normalnie i nie rozumie, że inni tak potrafią. Jest też Andra, 91-letnia staruszka, która do wszystkiego nastawiona jest na "nie", bez pardonu obraża ludzi na prawo i lewo. Dlatego też z takim zdumieniem jej bliscy i sąsiedzi słuchać będą o tym, co kiedyś robiła. Jest też skrzywdzona w uczuciach Mary, która ukrywa za cynizmem fakt, że boi się zestarzeć. Niestety poza ciekawymi bohaterkami film ma niewiele do zaoferowania. Dlatego też nadaje się wyłącznie do jednorazowego obejrzenia. Ocena: 6 ...