Filmy Torne'a

Ole Bornedal pozytywnie mnie zaskoczył. Do tej pory kojarzył mi się głównie z ponurymi historiami o obsesjach, ksenofobi, fałszu. I w sumie "Małżeńskie porachunki" są też o tym. Tyle tylko, że tym razem Duńczyk swoje ulubione tematy wykorzystał w czarnej komedii.

Hollywood jest prawdziwym cmentarzyskiem skandynawskich twórców. U siebie robią znakomite, wyraziste film, dzięki którym zostali zauważeni w Ameryce. Kiedy jednak dostają ofertę z Fabryki Snów, ich wyjątkowość gdzieś znika i pozostaje typowa hollywoodzka papka. W przypadku "Kroniki opętania" nie jest może aż tak źle, ale gdyby nie napisy, nigdy w życiu nie powiedziałbym, że film wyreżyserował Ole Bornedal, jeden z moich ulubionych duńskich twórców. O "Kronice opętania" mogę powiedzieć, że jest to naprawdę przejmujący i wzruszający film... co chyba w przypadku horroru nie jest najlepszą rekomendacją. Ale cóż, zbyt straszna ta historia to nie jest. Najbardziej przeraża w tym to, że inspirowane jest prawdziwymi wydarzeniami (choć ile z tej prawdy na ekranie pozostało, trudno powiedzieć). Jednak mnie się film w miarę spodobał, ale jako historia ojca, który jest w stanie poświęcić wszystko dla córki. Jeffrey Dean Morgan stworzył bardzo dobrą rolę, jedną z najlepszy...

Ach ten fantastyczny Ole Bornedal! Wiedziałem, że nie powinienem ufać pozorom, że znów wywróci wszystko do góry nogami, a jednak dałem się wciągnąć fabule i zaskoczyć wywrotce, jaką reżyser serwuje na końcu. Bornedal jest dla mnie tym w kinie, kim w literaturze jest Gene Wolfe: pozostając absolutnie szczerym i tak potrafi mnie zwieść i oszukać. I za to właśnie ich obu uwielbiam. Jak informuje nas narratorka na samym początku. Rzecz rozgrywa się w duńskim miasteczku, gdzie życie jest proste, a ludzie z łatwością rozróżniają dobro od zła. Jednak już w ciągu pięciu minut orientujemy się, że jest wręcz przeciwnie. Obraz może i jest wyprany z barw, ale za to relacje między bohaterami dalekie są od prostoty. Wszystko to wyjdzie na jaw, ukazując prawdziwe oblicze mieszkańców miasteczka, kiedy przy drodze odnalezione zostaną zwłoki kobiety. My wiemy, co się stało... A przynajmniej tak się nam wydaje. Wszystko w tym filmie jest efektem z góry założonych wniosków. Alain, jako obcy zostaje...

Choć polski tytuł nie jest może tak przewrotny jak oryginalny, to przynajmniej nie kłamie. To rzeczywiście jest zupełnie inne love story. Głównie dlatego, że miłość w tym filmie jest grą, w którą grają Hypnos z Tanatosem. Film rozpoczyna się od trzech scen, zwanych miłosnymi. Ale dwie z nich z romantycznym wizerunkiem miłości nie mają nic wspólnego. W pierwszej kobieta (żona) rozpacza nad zabitym mężem, w trzeciej kobieta strzela do mężczyzny. Rozdziela je scena prozaicznego pożycia małżeńskiego. Dalszy ciąg tworzy konstrukcję, która pokazuje, że miłość jest iluzją, fikcją zawieszonej w próżni, poza granicami realności. Jonas przyjmuje tożsamość Sebastiana, by stać się idealnym partnerem dla pozbawionej pamięci Julii, ofiary wypadku samochodowego. Tyle tylko, że jego Sebastian nijak ma się do prawdziwego Sebastiana. Tamten nie jest w żadnym razie tym romantycznym, tragicznym bohaterem wielkich melodramatów, a autodestrukcyjnym draniem, choć wszyscy przekonają się o tym na końcu. Z...