Filmy Torne'a

Gaspar Noé w acid-tripowym wydaniu nie należy do moich ulubieńców. I "Lvx Æterna" tego nie zmieniła. Ten film to przykład artystycznego obżarstwa, które nawet w tak krótkiej formie było nieznośne. Przyznaję, że musiałem robić sobie przerwy, bo inaczej nie byłbym w stanie obejrzeć filmu do końca.

Camille Vidal-Naquet chyba wierzy w niezmienność natury ludzkiej. A jeśli nawet zmiana człowieka jest jej zdaniem możliwa, to wymaga długiego, trwającego latami procesu. O przemianie nie ma mowy w krótkim czasie, nawet jeśli wcześniej człowiek trafił na samo dno. Taki przynajmniej wniosek można wysnuć obserwując Léo, głównego bohatera "Sauvage".

Ciężkie jest życie tchórza. Szczególnie takiego, który zdaje sobie sprawę z tego, kim jest  i co się za jego sprawą stało. Fakt, że znalazł się w sytuacji, w której niewiele osób byłoby sobie w stanie lepiej poradzić, niewiele znaczy. Kiedy lęk i chęć przetrwania okazują się silniejsze nawet od miłości, trudno jest się nie znienawidzić.

W swoim nowym filmie "Nóż + serce" Yann Gonzalez powrócił do tematów, którym poświęcił swój najlepszy (moim zdaniem) obraz - "Spotkania o północy". Zrezygnował jednak z symboliczności na rzecz większej dosłowności. Podkręcił również poziom egzaltacji tak, że miejscami odnosiłem wrażenie, że scenariusz pisał 15-latek w samy środku przeżywania pierwszej miłości, kiedy to wszystkie uniesienia i każde rozstanie ma charakter totalnie obezwładniającego doświadczenia.

Kiedy "120 uderzeń serca" się rozpoczynało, byłem przekonany, że będzie to kolejny z procedurali, jakie ostatnio Francuzi tak kochają. I początkowo rzeczywiście tak jest. Widzimy jak funkcjonuje organizacja aktywistów, jakie są interakcje wewnątrz grupy i jak działa ona w kontaktach zewnętrznych. Reżyser łączy tu historię ruchu Act Up z pochwałą świadomego społeczeństwa, które zawsze i wszędzie (przynajmniej we Francji) gotowe jest protestować i walczyć o swoje. W tym sensie nie jest to wcale obraz historyczny, lecz opowieść na wskroś współczesna.