Filmy Torne'a

Rodzinne spotkanie w filmie? To nie wróży nic dobrego. Z góry można się spodziewać publicznego prania brudów i wychodzenia na jaw skrywanych tajemnic. Co prawda "Trzy Furie" to nie "Festen", więc tajemnice nie będą aż tak szokujące. Ale nawet "stonowane" sekrety wywołają chaos. Tym większy, że najmłodsza przedstawicielka rodziny jest istotą o kruchej psychice i balansuje na granicy psychozy.

Dzień niezręcznych rozmów. Gay znów opowiada o mężczyznach. Tym razem są już dojrzali, po przejściach. Wydawać by się mogło, że bogaci w życiowe doświadczenie są w końcu zdolni stanąć pewnie na swoich nogach. Ale nic bardziej błędnego. Ten film złożony jest z serii spotkań i rozmów. Każda z nich ujawnia kompleksy, lęki, problemy, wady. A przede wszystkim niezręczność, jaka nieuchronnie pojawia się w relacji z drugą osobą. Rodzi ją niemożność powiedzenia tego, co chciałoby się powiedzieć lub też zbytnie odsłonięcie siebie w najmniej odpowiednim momencie, co prowadzi do zranienia. "Wieczni kowboje" to kino bardzo teatralne. Może nawet za bardzo. Ale każde ze spotkań rozpatrywane z osoba jest świetne. Znakomita obsada potrafiła przekształcić rozmowy w maleńkie cacuszka. Mimo że wszystkie sekwencje bazują na rozmowach, wiele rozgrywa się tu między słowami. Jak choćby w pierwszej rozmowie, gdzie do końca nie wiedziałem, kim dla siebie przed laty byli jej bohaterowie. Albo gen...

Psychika traktowana jest jako coś intymnego, wewnętrznego, co jest całkowicie odizolowane od innych. Jednak poważne zaburzenia psychiczne jednoznacznie pokazują, że takie myślenie to iluzja. Kiedy choroba, na przykład schizofrenia, dotyka jednego członka rodziny, dotyka w rzeczywistości wszystkich. Skutki są równie tragiczne jak po przejściu fali tsunami, tyle tylko że tsunami jest zjawiskiem przejściowym, a schizofrenia trwa i trwa i trwa. Chorym w "Samotnej wyspie" jest Juan, głowa rodziny. Jego żona i trójka dzieci ze wszystkich sił starają się utrzymywać iluzję normalności. I choć nie do końca im się to udaje, na początku widzimy w nich jedynie zabawnych ekscentryków. Dopiero z czasem poznajemy ich losy, jak bardzo zostali skrzywdzeni, jak mocno ich dusze krwawią.  Każde z nich desperacko próbuje uporządkować swoje życie, trzymać chaos z daleka. Ale głęboko w sobie wszyscy oni wyją z bólu, z przerażenia, skrzywdzeni ponad ludzką wytrzymałość, a jednak niewystarczająco,...

"Casual Day" zdecydowanie więcej zapowiada, niż w rzeczywistości dostarcza. Pretekstem dla fabuły jest wyjazd integracyjny grupy pracowników pewnej korporacji. W ramach wspólnego weekendu mają się poznać lepiej, przepracować swoje problemy i stać się lepszymi i bardziej efektywnymi pracownikami poprzez sztucznie indukowane morale i poczucie, że szefostwo to też ludzie. Tak przygotowana scena mogła stać się miejscem znakomitej studium dynamiki grupy. Widać to zresztą w kilku miejscach. Momentami twórcom udało się naprawdę uchwycić drapieżnego ducha korporacji. Jednak poprzez wrzucenie w to wszystko wątku romantycznego niestety rozbija film i na niewiele zdaje się tu mocno cyniczne zakończenie, jakie dzięki niemu jest na serwowane. Ma swoje dobre momenty, stąd mimo wszystko niezła ogólna nota. Zdziwił mnie Alberto San Juan, który zupełnie nie przypomina tu Benito, jakiego zagrał w "Pod gwiazdami". Ocena: 6

A to mnie Hiszpanie zaskoczyli tym filmem. Czegoś takiego spodziewać się mogłem po Brytyjczykach, lecz nie po twórcach z półwyspu Iberyjskiego. "Pod gwiazdami" okazało się piękną, zabawną i smutną historią dwójki braci, których życie splotło się więzami tragedii. Benito opuścił dom, by szukać szczęścia w wielkim Madrycie. Nic tam nie znalazł poza mnóstwem barów, w których mógł się upijać i grać na trąbce. Jego brat Lalo to słodka dusza, nie przygotowana do życia w brutalnym świecie, który kiedyś równie często się upijał, dziś zaś tworzy artystyczne instalacje/rzeźby z metalu. Kiedy Benito powraca na wieść o rychłej śmierci ojca nie wie jeszcze, że jego życie wywróci się już wkrótce do góry nogami. Félix Viscarret wykreował magiczny świat pełen uroczych, ciepłych choć całkowicie zagubionych dusz. Co jedna osoba to większy dziwak, ale nawet wśród swoich licznych wad pozostają sympatycznymi postaciami, z którymi łatwo wchodzi się w emocjonalną więź. Ta łatwość jest zresztą główn...