Filmy Torne'a

Duńczycy po raz kolejny udowadniają, że razem z resztą Skandynawów mają niesamowitą zdolność do opowiadania zabawnych i krzepiących historii o ludziach, którzy w Polsce czy Rumunii byliby bohaterami tak ponurych dramatów, że po ich obejrzeniu chciałoby się ciąć i połykać żyletki.

Duński rząd zapowiada podpisanie umowy z Amerykanami, której celem jest prowadzenie wydobycia ropy w okolicach Grenlandii. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie to, że rząd wygrał wybory dzięki ekologicznym hasłom. Zwrot o 180 stopni nie wszyscy dobrze przyjętli. Jeden z wyborców postanawia wziąć sprawy w swoje ręce i zaczyna strzelać.

Z "Departamentem  Q" wiązałem spore nadzieje. Przede wszystkim dlatego, że główne role grają tu lubiani przeze mnie aktorzy. Trzy wcześniejsze filmy nie spełniły jednak moich oczekiwań. Zwątpiłem już w tę serię i byłem gotowy z niej zrezygnować. Kiedy jednak dowiedziałem się, że "Kartotekę 64" będzie kręcił Christoffer Boe, wiedziałem, że muszę ją obejrzeć. Bo choć jego ostatni film ( "Seks, narkotyki i podatki" ) był słaby, to wszystko inne - fantastyczne.

Jak to mówią, do trzech razy sztuka. W przypadku "Wybawienia" powiedzenie to okazało się prawdziwe. Dla mnie jest to najlepsza część "Departamentu Q". Choć w zasadzie twórcy niewiele tu zmienili. Ogólnie konstrukcja jest mieszanką tego, co oferowały poprzednie dwa filmy. Podział bohaterów na mruka i empatę jest wciąż wyraźny, szefowie w dalszym ciągu nie chcą z nimi współpracować, intryga jest bardziej gmatwana, niż to jest potrzebne, a finał wydaje się istnieć niezależnie od tego, co było wcześniej.

SPOILERY Skandynawia wyludnia się. Dla niektórych rozwiązaniem problemu jest przyjęcie imigrantów. Ale nie dla Andersa Thomasa Jensena. On oferuje drogę rewolucyjną – zoofilię i zabawy w Boga. Ciekawe, czy święty Franciszek byłby dumny z tego, jak dosłownie reżyser potraktował jego słowa o tym, że zwierzęta to nasi bracia i siostry.

"Kobieta w klatce" była dla mnie sporym rozczarowanie. Liczyłem jednak, że "Zabójcy bażantów" zrehabilitują w moich oczach serię. Tym bardziej, że w obsadzie znalazła się większość moich ulubionych aktorów. Niestety, choć jest inaczej niż w pierwszym rozdziale przygód Departamentu Q, to jednak nie oznacza to wcale, że lepiej.

Daniel Espinosa miał wszystko, by uczynić z "Systemu" intensywny, klimatyczny thriller kryminalny rozgrywający się w interesującej scenografii absolutnego zamordyzmu totalitarnego. Niestety nie potrafił tchnąć w te elementy życia, nie wyszedł poza proste konotacje i ładne, lecz nic nieznaczące scenki rodzajowe.

MOŻLIWE SPOILERY Jesteśmy ślepcami. Idziemy przez życie nie widząc tego, co mamy przed oczami, lecz widzimy to, co "powinniśmy" widzieć, co jest normą, czego się spodziewamy na bazie wiedzy i doświadczeń. Dlatego też Andreas jest przekonany, że tworzy kochającą się rodzinę. Dlatego też płacz swojego syna interpretuje jak każdy ojciec interpretowałby na jego miejscu. Dlatego też, kiedy widzi ćpunkę, która z własnej woli mieszka z damskim bokserem, zakłada, że jest złą matką. W dziewięciu na dziesięć przypadków te założenia są oczywiście prawdziwe. I dlatego są tak bardzo zdradliwe. Bo zawsze jest ten jeden przypadek, wyjątek, który wymaga, byśmy widzieli świat takim, jakim jest, a nie takim, jakim bywa w naszym wyobrażeniu.

Mam dziwne przeczucie, że "Prawie idealny" miał być komedią romantyczną. Jeśli tak, to przynajmniej w moim przypadku, rzecz okazała się totalnym fiaskiem. Nie widziałem w tym filmie nic romantycznego ani zabawnego. Całość zdecydowanie mnie przygnębiła, a to przede wszystkim ze względu na bohaterów.

"Kobietę w klatce" trudno jest traktować z pełną powagą. Nie wiem, jak to jest w książce, ale filmy robi wrażenie, jakby był delikatną parodią skandynawskich kryminałów. Wszystko jest tu wyjęte z katalogu najpopularniejszych kryminałów tamtego regionu. Począwszy od bohatera, który ma problemy w nawiązywaniu relacji, przez szefów, którzy robią wszystko, by utrudnić mu życie, po tak skomplikowaną intrygę, że aż banalną. Jednak w przeciwieństwie do typowego kryminału, każdy z tych elementów został wypaczony, jakbyśmy widzieli go w krzywym zwierciadle. Ta "deformacja" nie jest na tyle wyrazista, by można było "Kobietę w klatce" uznać za produkcję campową, ale sprawia, że wszystko zostaje przesłonięte niezbyt gęstymi oparami absurdu. Stąd też łatwiej przychodziło mi podczas seansu śmiać się niż emocjonować historią rozgrywającą na ekranie. Film ogląda się dość dobrze, ale jak dla mnie to skrzywienie konstrukcyjne jest zbyt delikatne. I nie mam wcale pewnoś...

Boe może i kręci w kółko ten sam film, ale za to jak to robi! Nie mam go dość. Mogę go oglądać godzinami, w czym jestem zdaje się odosobniony. Podczas seansu na WFF sporo osób nie dotrwała do końca, a inne zmieszanie pokrywały głupim śmiechem. Bo też ponownie Boe zastawia pułapkę na widzów, którzy oczekują dosłownego przełożenia tego, co przedstawione na ekranie z tym, o czym się opowiada. Tymczasem Duńczyk, jak to on ma w zwyczaju, miesza wszystko, pozornie będąc niekonsekwentnym. Zaburzona linearność zamota niejednej osobie w głowie, chyba że widz zorientuje się, że "Bestia" to rzecz, którą trzeba doświadczyć. Obrazy służą tu nie tyle opowiedzeniu historii ile przekazaniu emocjonalnego dramatu kryjącego się bardzo prostym pretekstem narracyjnym (dwójka ludzi w związku: jedno obsesyjnie kocha, drugie desperacko próbuje się z relacji wyrwać). Na tę konkretną fabułę nakładają się obsesje Boego-reżysera, które przepracowuje w kolejnych filmach: problem twórcy, relacja t...

Choć polski tytuł nie jest może tak przewrotny jak oryginalny, to przynajmniej nie kłamie. To rzeczywiście jest zupełnie inne love story. Głównie dlatego, że miłość w tym filmie jest grą, w którą grają Hypnos z Tanatosem. Film rozpoczyna się od trzech scen, zwanych miłosnymi. Ale dwie z nich z romantycznym wizerunkiem miłości nie mają nic wspólnego. W pierwszej kobieta (żona) rozpacza nad zabitym mężem, w trzeciej kobieta strzela do mężczyzny. Rozdziela je scena prozaicznego pożycia małżeńskiego. Dalszy ciąg tworzy konstrukcję, która pokazuje, że miłość jest iluzją, fikcją zawieszonej w próżni, poza granicami realności. Jonas przyjmuje tożsamość Sebastiana, by stać się idealnym partnerem dla pozbawionej pamięci Julii, ofiary wypadku samochodowego. Tyle tylko, że jego Sebastian nijak ma się do prawdziwego Sebastiana. Tamten nie jest w żadnym razie tym romantycznym, tragicznym bohaterem wielkich melodramatów, a autodestrukcyjnym draniem, choć wszyscy przekonają się o tym na końcu. Z...

Spore rozczarowanie. Po zwiastunie nabrałem ochoty na obejrzenie tego filmu. A że w obsadzie jest parę lubianych przeze mnie duńskich aktorów, to tym bardziej liczyłem na pozytywne wrażenia. Tymczasem film więcej obiecuje, niż rzeczywiście dostarcza. Najgorsze jest to, że "Kandydat" ma bardzo skomplikowaną intrygę i finał powinien być zaskoczeniem. Tymczasem gdy tylko główny bohater wpada w pułapkę, cała sprawa była dla mnie jasna i nie mogłem zrozumieć dlaczego bohater, który tak sprawnie sobie radzi z innymi przeciwnościami, nie widzi oczywistej prawdy o tym, kto stoi za szantażem i śmiercią jego ojca. Twórcy z uporem szli w zaparte tak, że w końcu sam zacząłem wątpić uznając, że być może naoglądałem się za wiele podobnych historii i dlatego nie wierzę w życzliwość niektórych z bohaterów. A potem okazuje się, że jednak nie, że miałem rację, a twórcy zbudowali tak skomplikowaną konstrukcję, że prawda i tak nie została w niej ukryta. Jednak film ma kilka fajnych pomysłów...