Filmy Torne'a

Trzeci film o "Hobbicie" nie miał prawa powstać. Peter Jackson nie tylko nie posiadał na niego pomysłu, lecz doprowadził do tego, że jakiekolwiek pozytywne wspomnienia związane z poprzednimi częściami, skutecznie się teraz rozwiały. "Bitwa Pięciu Armii" bowiem nie stanowi żadnego zamknięcia historii. Odkrywa za to, że "Hobbit" jest trylogią o niczym.

Ech, ten Peter Jackson. Ze skrajność popada w skrajność. Przy "Władcy Pierścieni" narzekałem na teledyskowość narracji, gonienie od jednego punktu historii do drugiego. Tym razem reżyser pokazał się jako kinowy odpowiednik Roberta Jordana (który do perfekcji doprowadził umiejętność opowiadania na setkach stron historii, która nie posuwa bohaterów o krok do przodu). "Hobbit" jest rozciągnięty do granic ludzkiej wytrzymałości. Gdzie tylko może, Jackson przedłuża sceny w nieskończoność. I tak na przykład, kiedy krasnoludy przybywają do Bilba, to Jackson prezentowuje nam wszystkie elementy zastawy stołowej oraz każdy najmniejszy okruch ze spiżarni. Od czasu "Titanica" nie spotkałem się z takim marnotrawieniem czasu na przyglądanie się scenografii. Drugim problemem Jacksona jest nieumiejętność prowadzenia narracji awanturniczej. Kiedy ma być podniośle i heroicznie, wszystko gra, ale kiedy próbuje wprowadzić elementy humorystyczne, wypada żenująco słabo. Są...

Przekombinowana i w gruncie rzeczy bezbarwna opowieść o tym, jak to źle jest na tym świecie, jak trudno jest o nawiązanie realnej więzi z drugim człowiek, a wszyscy – choćby nie wiem jak niewinni się wydawali – koniec końców chcą tylko orżnąć siebie nawzajem. Jakiekolwiek wyrzuty sumienia pojawiają się dopiero po tym, jak mleko już zostało rozlane. Marcie Fiennes udało się przyciągnąć do swojego projektu imponującą wręcz obsadę, z której większość radzi sobie z powierzonymi rolami dobrze lub bardzo dobrze. To w zasadzie jedyny plus tej produkcji. Gdyby nie profesjonalizm aktorów, film można byłoby spokojnie spuścić do rynsztoka. Bardzo spodobał mi się Ben Chaplin. Ostatnio nie miałem okazji obejrzeć go w niczym nowym. Pięknie dojrzewa i to zarówno pod względem artystycznym jak i fizycznym. Oby tylko miał gdzie swój talent pokazać. Niepokojący i intrygujący jest też Ralph Fiennes w swojej jakże niejednoznacznej roli. Wspaniała jak zawsze była też Kristin Scott Thomas. Osobną kwestią jes...

Ten film oczarowuje oryginalną animacją. Monochromatyczny, bazujący na kształtach i cieniach nie jest może wizjonerski, ale z całą pewnością nietypowy. Takiej animacji raczej się na co dzień nie ogląda. Christian Volckman zrealizował też bardzo konsekwentną i sugestywną wizję świata. Ma to smak, klimat i oryginalność. Problem w tym, że do świetnej formy nie przystaje banalna historyjka bazująca na czarnym kryminale lat 40. ubiegłego stulecia. Bohaterom brakuje ikry, nie ma między nimi chemii, wszystko jest sterylne, sztuczne i na maksa fałszywe. Nie wciąga ta historia, trudną w nią uwierzyć. Gatunkowo może i prawdziwa, ale zabrakło w niej po prostu życia. A to, nawet przy najlepszej formie trudno wybaczyć. Rozczarowuje również dubbing, ale to już norma w przypadku wersji angielskojęzycznych... niestety. Ocena: 6

Ten film jest jak pudding: lekki, przyjemny, ale szybko się o nim zapomina i tak naprawdę zamiast sycić, podsyca jedynie apetyt na coś lepszego. Sympatyczni bohaterowie, miła historyjka podszyta zbyt oczywistymi analogiami do literatury światowej, ale wszystko to jest takie niedorobione, zawieszone w próżni, gdzieś się zaczyna, ale nie prowadzi do żadnej konkretnej konkluzji. Podobała mi się Famke Janssen, Ian Holm zagrał bardzo efektowną postać, nawet Chris Eigeman irytował mnie jakby mniej niż zazwyczaj. Pewnie ze względu na nich chciałbym, że ten film był lepszy, bardziej wyjątkowy... niestety nie jest. Póki trwa ogląda się to dobrze, ale pewnie już jutro będę się zastanawiał, co też takiego wczoraj widziałem. Ocena: 6